Australië: Laatste verslag (zonder foto's): Cairns, Australie-indrukken, en Aafke.

Zondag 14-03-10. Vannacht veel regen, 's morgens buien, vanaf 9 uur opklaringen en komt de zon, onstuimig weer met af en toe een bui. De Reismee-site en foto's bijgewerkt en gereed gemaakt en verzonden. Schipholtaxi via Internet gereserveerd voor als we naar huis gaan. Verder hele dag heerlijk buiten. Gepraat met wat Nederlanders, veel vogels, lekker rustig hier. Harrie is nog naar de apotheek gelopen om extra medicijnen voor mij te halen. De aardige vrouwelijke apotheker heeft een heel gesprek over van alles en nog wat met hem gehad. In de camper loopt een spin maar Harrie krijgt hem niet te pakken. Niet zo leuk want er zijn hier veel giftige spinnen in Australië.

Maandag 's nachts weer veel regen en 's morgens ook nog afwisselend buien en zon. De temperatuur is heerlijk. Er zijn veel nieuwkomers vandaag waaronder ook veel Nederlanders. Weer een rustig dagje. Bij Cathay Pacific via internet onze plaatsen in het eerste vliegtuig vastgelegd, 2^e vlucht kan pas morgen. Er kwam ook nog een grote vleermuis langsvliegen tegen duister,we dachten eerst aan een roofvogel.

Dinsdag een hele mooie rustige, zonnige en droge dag met witte wolken en veel wind. Prima laatste dag. Met wat Nederlandse stellen nog gepraat en afscheid van Deens stel wat we eerder op de reis al hadden ontmoet. Ook komen er veel jonge stellen met kleine busjes aan. Ook lukte het weer om onze plaatsen in de vlucht Hong Kong - Amsterdam vast te leggen via Internet.

Morgen, woensdag 17 maart, gaan we de zomerkleding wassen en drogen, de reistassen inpakken, camper schoonmaken en inleveren, en dan naar de airport voor de vlucht van 7 uren naar Hong Kong, daar 4 uren overstaptijd, en dan nog 13 uren vliegen naar Amsterdam (verwachte aankomst 6.20 uur op 18 maart), waar we inmiddels 'n Schiphol-taxi naar huis hebben besteld.

We hebben allebei enorm genoten en gelachen om de vele leuke en hartverwarmende reacties op de site en per email. Allen heel erg bedankt daarvoor! We blijven nog enkele weken thuis de reacties op deze site volgen die nog komen na dit laatste verslag. Het zijn mooie herinneringen aan deze lange pittige en mooie reis door Australië. Tot ziens allemaal !!!

Australië: onze indrukken (door Harrie, dd. 16-03-2010)

Na 56 dagen, 37 campings, en bijna 10.000 km. met 2 verschillende campers van zuid naar noord te hebben rondgereden door 'n deel van de oostelijke helft van Australië, hebben we 'n beetje onze mening kunnen vormen over dit enorme continent, zo groot als heel Europa. Hieronder in willekeurige volgorde wat algemene en persoonlijke indrukken en feiten zoals wij die ondervonden hebben onderweg.

DE AUSTRALIERS:

Wij vonden de Australiërs bijna zonder uitzondering vriendelijke, hulpvaardige, gedisciplineerde, beleefde mensen, ook de jongeren. Altijd was er wel 'n vriendelijke groet of 'n praatje, en men was steeds geïnteresseerd in ons Holland waar men toch vaak wel veel van wist of er op de een of andere manier een relatie mee had. Sommige Australiërs stootten zulke onverstaanbare klanken uit dat we er niet veel van begrepen, maar dan lachten we gewoon mee; makkelijk zat. Meest gehoorde uitdrukkingen: How is your day today? Good day mate. No worries mate. Een verdraagzaam en vriendelijk volk dat niet moeilijk doet, is onze algemene opinie.

In de winkels en op de campings, en vooral in de Informatiecentra, was 'n hoog service gehalte en men haalde letterlijk en figuurlijk alles uit de kast om ons van de gevraagde info te voorzien.

We zagen ook heel weinig graffiti, geen vernielingen, geen zwerfvuil of afval, geen drugs of dronkaards (al lusten ze hier heel graag 'n biertje) en geen hangjongeren. Het land is trouwens een van de veiligste in de wereld, en we voelden ons ook nergens onveilig. We zagen veel dikke en veel getatoeëerde mensen hier. Ze zijn ook allemaal (terecht) trots op hun land en hun pioniers en veteranen, en je ziet veel vlagvertoon.

De huizen zijn vaak vrijstaande villa's, in overstromingsgebieden op palen, met karaktervolle kenmerken (zoals veranda's) en 'n laag schuin dak van vaak groene mooie golfplaten. De tuinen zien er meestal prachtig onderhouden uit (grasmaaien lijkt 'n nationale hobby) maar bloemen zagen we opvallend weinig.

Aziaten zagen we bijna overal, vooral uit Zuidoost Azië en China, maar moslims en Afrikanen zelden: die houden ze hier kennelijk buiten de deur. Een Hongaarse vertelde ons trouwens dat ze hier als buitenlandse alleen mag wonen en werken zolang haar man financieel borg voor haar blijft staan zodat ze nooit ten laste van de Staat hier zal komen.

Volgens de Australiërs en de emigranten die we spraken hebben Hollanders hier 'n goede naam opgebouwd.

DE CAMPINGS:

We hebben op 37 campings overnacht, dus we kunnen gerust een oordeel geven. Bijna zonder uitzondering waren ze prima, schoon, mooi, bijzonder, en vooral met veel vogels. De toiletten waren altijd brandschoon (ligt ook aan de mensen zelf), ook in oudere gebouwen, er was altijd papier en onbeperkt warm douchen. Vaak kregen we 'n sleutel of toegangscode voor de toiletblokken. Kranen en elektriciteit was ruim voldoende. Overal waren grote of kleine kampkeukens waar gratis op gas of elektrisch gekookt kon worden. Elke camping had ook 'n mooie laundry waar grote wasmachines (soms alleen koudwaterwassers) en drogers voor weinig geld hun werk deden. Ook meestal strijkplanken en zelfs losse strijkijzers (worden hier niet gestolen) om de was keurig kastklaar mee terug te nemen. De verdere voorzieningen waren ook prima, zoals zwembad (niet altijd), kleurige speeltuinen voor de kleintjes, TV kamer, picknicktafels, gratis gas- of elektrische barbecues, enz. Wat ze niet hadden: geen winkels (soms alleen ijs en limonade), geen restaurantjes, geen broodjesservice natuurlijk, en geen prijzen bij de ingang. Gemiddeld betaalden we voor de camper 15 tot 20 Euro per nacht incl. elektriciteit. We spraken er toch niet zo veel medereizigers, behalve dan op de grote stadscampings. Tot onze verbazing zagen we er weinig toeristen maar vooral Australiërs met hun caravans, meestal tandemassers van het merk Jayco maar we zagen ook enkele Adria caravans. Ze kunnen trouwens goed manoeuvreren: nooit zagen we ze de caravan op hun plaats duwen of met 'n mover aan de gang. Op de campings meestal ook veel permanente bewoners die om hun caravans hokken en toestanden in allerlei stijlen hebben gebouwd, net als in Europa, maar meestal oogde het niet fraai. Bijzonder waren de vaak voorkomende betonplaten waarvan we eerst dachten dat daar de camper op moest staan maar ze bleken juist aangelegd te zijn om op te zitten: altijd droge voeten dus.

We hadden nooit overlast van medekampeerders of muziek of TV, en als er al eens 'n clubje drinkebroers bij elkaar zaten te lachen en gek te doen, dan hielden ze daar stipt om 22 uur mee op (conform de regels). Je mag helaas maar zelden zelf 'n plekje uitzoeken, ook al staat er haast niemand. In Holland hebben we veel regeltjes maar hier kunnen ze er ook wat van, bijvoorbeeld de geboden, verboden en waarschuwingen op de campingsites, bij zwembaden, enz. Bij 1 camping kregen we de langste lijst: 22 geboden waaraan we ons moesten houden. Aan honden op de camping hebben ze 'n grote hekel: bijna nergens worden ze toegelaten. Oh, toch wel: blinden mogen bij wijze van uitzondering hun geleidehond mee naar binnen brengen! Vaste prik: je moet hier altijd al om 10 uur de camping verlaten hebben en niet om 12 uur zoals overal in Europa.

Opvallend: we zagen hier heel vaak óf 2 vriendinnen óf 1 man alleen in kleine campertjes. Ook verrassend: we dachten hier in 'n grijze golf mee te rijden maar veruit de meeste camperaars waren jongeren en geen senioren.

Vrij kamperen in de natuur zat er niet in: de woonaccu houdt het zonder stroom maar 4 of 5 uur uit en dan heb je geen koude koelkast meer en geen kranen, licht, waterpomp, enz. De koelkast kan hier namelijk gek genoeg niet op gas branden maar alleen op 12 en 240 Volt! Onze eerste camper was trouwens een knullig in elkaar gezet exemplaar met heel veel onpraktische zaken. Vandaar dat we hem later ingewisseld hebben voor 'n veel betere.

HET VERKEER:

We hebben veel landen bezocht maar zijn nog nooit in 'n land geweest waar zo voorbeeldig gereden wordt als in Australië! Of je nu in de lege outback rijdt of in drukke steden, ze houden zich keurig aan de verkeersregels. In het binnenland mag je op de uitgestorven wegen niet harder dan 100 of 110 terwijl je er wel 180 kunt rijden, maar we hebben niemand betrapt op te hoge snelheid terwijl dat daar makkelijk kan. Roekeloze inhalers: we hebben ze niet gezien. Agressieve bumperklevers of lichtsignalen: nooit meegemaakt. Voetgangers en schoolkinderen zijn hier heilig, lijkt het wel. Fietsers moeten overal een helm op en dat doen ze ook, zelfs de kleintjes op hun autopeds. Fietspaden zagen we relatief veel, maar fietsers niet. Ook motorrijders en cabrio's hadden we veel meer verwacht. Veel auto's zijn wit, 4-wheel-drive, grote reserveband achterop, kangaroe-vanger voorop.

De wegen in het zuiden vonden we beter dan in het noorden. De bewegwijzering is overal uitstekend. Het verschil tussen een Highway, Freeway en Motorway was ons niet altijd duidelijk. Er staat 'n overvloed aan waarschuwingsborden langs de weg: als je driekwart weghaalt is het nog meer dan genoeg, vonden wij. En als we net zoveel kangaroes hadden gezien als waarschuwingsborden daarvoor dan hadden we er wel duizend gezien. Stoplichten staan ook meestal goed afgesteld: veelal rijd je in 'n groene golf.

Diesel kostte gemiddeld zo'n 85 Eurocent per liter en loodvrij daar iets boven of onder, dus dat was niet zo duur, al lustten onze campers wel 'n slokje: de eerste reed gemiddeld 1:8,3 en de tweede 1:7. Onze eigen camper thuis 1:12.

Hoe verder je de outback ingaat, hoe langer de roadtrains worden: machtige lange vrachtwagens (de langste met 4 opleggers), meestal Kenworth of Mack. We zagen wel enkele DAF trucks, maar niet veel. De truckers hebben altijd 'n geelgroen reflecterend jasje of vest aan achter het stuur: kennelijk verplicht. Veetransporten zie je hier veel. Treinen en bussen niet, wel af en toe de lange afstand Greyhound bussen waar we vaak niet veel mensen in zagen. In allebei onze campers zat helaas geen cruise-controll terwijl dit nu 'n land bij uitstek is voor zo'n voorziening, die je in Holland nauwelijks kunt gebruiken.

In de outback zwaaiden de enkele tegenliggers naar ons en wij naar hun. Dat vonden we wel leuk dus aan deze goede gewoonte willen we in Holland blijven vasthouden. Niet aan het links rijden trouwens.

DE INSECTEN:

Zoals uit onze verhalen al bleek: wat 'n rotvliegen hebben ze hier vaak! Het zijn niet die vrij tamme zoals bij ons, nee dit zijn kleinere maar veel agressievere ettertjes die je blijven volgen en bij voorkeur in je oren willen (niet binnendoor) of op je neus (plaats zat) en lippen en zelfs achter je brillenglazen. Er zijn campings en parkeerplaatsen waar je niet naar buiten kunt maar op andere plekken, vooral bewoonde delen, zie je ze niet of nauwelijks. Maar je weet het nooit van tevoren. Als je overdag buiten wilt zitten zijn ze een plaag. Als de vliegen zich moe van het aanvallen 's-avonds ten ruste begeven geven ze het stokje weer over aan 'n nieuwe leger van plagers: de muggen. We hebben nog nooit zoveel muggenbulten opgelopen als hier; niets scheen te helpen tot we op aanraden de Bushman spray ontdekten. Ook de zandvliegjes, vooral op Fraser Island, waren er in zo grote getale dat je ze niet van je af kon houden: heel erg. Blij dat we die in Europa niet hebben. En overal waar je op de grond kijkt zie je legers mieren lopen: van minuscule kleintjes tot grote zwart-gelen. We hadden wel geluk met 'n ander lastig insect: wespen hebben we hier helemaal niet gezien!

HET LANDSCHAP:

Daar hadden we meer van verwacht, we waren er niet zo van onder de indruk. We hebben prachtige stukken gereden maar meestal vonden we het niet zo indrukwekkend als bijvoorbeeld in Nieuw-Zeeland of in Europa. Het is vooral een vlak land, althans waar wij geweest zijn, en bergen hebben we niet veel gezien of bereden. Het is natuurlijk uitgestrekt en leeg overal, dus we mogen niet klagen over de wegen maar blij zijn dat ze er liggen voor zo weinig verkeer. De dorpen zijn altijd ruim opgezet met 'n overvloed aan parkeerplaatsen, maar je bent er wel gauw uitgekeken. De grote steden die we écht konden bezoeken (Melbourne, Adelaide, Brisbane, Cairns) vonden we erg mooi ondanks de mix van oud- en nieuwbouw. De sfeer is er altijd gezellig met terrasjes en eethuisjes, brandschone straten, veel aandacht voor monumenten, mooie beelden (geen snelklaar-kunst), veel info op bordjes, geen agressieve jongelui, prima en goedkoop openbaar vervoer, veel en goede service overal, dus niets dan goeds daarover.

DIVERSEN:

- We hebben de hele reis warm weer gehad, ook al regende het pijpenstelen of stormde het: meestal was het rond de 30 graden met uitschieters naar beneden (6 graden 's-nachts) en naar boven (43 graden 's-middags). Het was dus altijd korte-broeken-weer. De hitte was vooral 's-nachts in de eerste camper 'n probleem vanwege de slechte ventilatie en geen airco. Tijdens het rijden werkte de cabine airco altijd prima. Het waaide bijna elke dag fors maar door de warmte was dat juist heerlijk. Voor het noordoosten (royaal rond Cairns) waren we al gewaarschuwd door Aafke's neef Mijndert (die al ruim 40 jaar in zuidwest Australië woont): het is er de natte tijd tijdens ons bezoek, en daar was geen woord van gelogen. Met bakken kwam het uit de lucht, we konden er niet van slapen en moesten diverse interessante gebieden links laten liggen. Toch hebben we het in Cairns best wel getroffen: buien met opklaringen is minder erg dan constant regen, dus tevreden.

- Het vinden van warme bakkers onderweg vonden we moeilijk. Bakery's zijn er lang niet overal en ze verkochten ons ook nogal eens oud brood. In de outback aten we maar crackers in plaats van brood voor de lunch want verpakt fabrieksbrood houden we niet zo van.

- Het eten en drinken hier wijkt niet zoveel af van Nederland, is vaak wat duurder, maar de sortering in de grote supermarkten is enorm. Spercieboontjes waren gek genoeg vaak moeilijk te verkrijgen, kiwi's (uit Italië!) waren meestal niet best, wortels vonden we hier erg lekker en het angus-vlees (van die pikzwarte koeien) was subliem! Alle boodschappen worden bij de kassa voor je ingepakt. Het personeel was altijd erg hulpvaardig: liepen helemaal met je mee om iets voor je te vinden. In restaurants hebben we eigenlijk nooit gegeten hier dus daar hebben we geen oordeel over.

- We zijn nog nooit in 'n land geweest met zoveel vogels in en bij de campings! We hebben er al vaak over geschreven, maar dit is een echt vogelland. Het leek wel alsof op iedere camping weer andere soorten te zien waren: een genot om naar te kijken. Er zijn er bij die je de nek om zou draaien vanwege het onophoudelijk korte toontje, maar er waren veel meer prachtige zangvogels waar we graag naar luisterden. Een onverwachte verrassing: al die vogels hier.

- Alle telefooncellen en wat met telefoon te maken heeft is gemerkt Telstra, dus dat zal ooit wel een Fries zijn geweest die dat hier heeft opgebouwd.

- Als geldkoers hanteerden we: 1 Australische dollar is Euro 0,66. Zo werd het afgeschreven op onze Visa- en Girorekening. Vreemd vinden we het dat Koningin Elizabeth van Engeland nog steeds op alle munten en sommige bankbiljetten staat afgebeeld.

Aafke's toestand in Australië (door Harrie, op 16-03-2010).

Aafke is vol goede moed op 18 januari aan deze lange 2-maanden reis begonnen. Het half jaar chemo met 18 chemo's was 3 december achter de rug, het leek aangeslagen te zijn, en ze voelde zich ook in staat om zo'n camperreis als dit te volbrengen want anders waren we daar nooit aan begonnen. Ook had zij (en ik ook) toestemming van de specialisten om naar Australië te gaan. De verwachting was immers: hoe langer geleden de chemo, hoe beter het met haar zou gaan.

Dat pakte helaas anders uit. Al voordat de reis halverwege was werd Aafke steeds meer doodmoe en kon ze niet veel energie meer opbrengen om dingen te ondernemen onderweg. En dat gaat helemaal tegen haar karakter in. We hebben dus geen uitbundige escapades kunnen maken maar genoten wel van de reis want het onderweg zijn beviel haar nog het beste. Steeds moeilijker verging het haar om te staan en te lopen. Dat kwam mede door de voetzolenproblematiek van de chemo's maar ook door moeilijk te lokaliseren pijnen in zij, rug en buik. Ze werd er steeds lamlendiger van. Hoewel ze haar dagelijkse vaste medicijnen trouw innam, moesten er ook nog pijnstillers aan te pas komen om vooral de nachten door te komen. Overdag is er nog afleiding maar 's-nachts uren wakker liggen van de pijn, liggen draaien en piekeren, last van de hitte, dat zijn lange nachten. We waren dan ook altijd blij als het weer tijd was om op te staan en te kunnen gaan rijden. Want zitten en liggen gaf haar nog de minste problemen.

Haar toestand verergerde eigenlijk met de dag. We telden de dagen af dat we weer terugkonden naar huis, hoewel dat erg tegen onze gewoonte is. We wilden niet hier naar een dokter of ziekenhuis want dan werd ze óf langdurig onderzocht óf opgenomen in het ziekenhuis wat weer complicaties zou gaan geven met de terugreis en met eventuele opname in 'n Hollands ziekenhuis vanwege de zgn. ziekenhuisbacterie.

Eerder terugreizen vonden we ook geen optie want we wilden deze reis, waar we zo lang naar uitgekeken hadden, en die we al eens hadden moeten annuleren, tot het einde toe uitrijden. Het is ook de wilskracht van Aafke en haar niet-opgeven-karakter dat ons zo deed besluiten.

Aafke ging steeds slechter eten, had veel last van misselijkheid, en liet alles aan mij over omdat ze het zelf niet meer aankon. Boodschappen doen, koken, afwassen, opruimen, wassen, en al die dingen die onderweg gedaan moeten worden, ze kón het gewoon niet meer. Haar lichaam liet haar in de steek, al vocht ze daar wél tegen natuurlijk.

We dachten 'n record gevestigd te hebben door allebei 2 maanden lang uit handen van de medici te zijn gebleven. Dat is in vele jaren niet meer gebeurd, maar nu dus wel. Maar als gevolg daarvan is onze grootste angst bij thuiskomst: wat is er aan de hand en wat gaat er met haar gebeuren?

We hebben nog zoveel plannen samen en onderweg zit Aafke toch nog steeds nieuwe reizen per vliegtuig en met onze eigen camper uit te stippelen. Dat is dus een goed teken. Ze ziet er ook niet slecht uit: je ziet het niet aan haar af. Maar ik ken haar nu al 43 jaar intensief en zie haar achteruit gaan. Dat doet heel erg pijn. Zo is Aafke niet, zo ken ik haar niet. We zullen samen de nieuwe ontwikkelingen weer moeten gaan verwerken.

We zien dus ook erg op tegen de lange terugreis en hebben tegen onze gewoonte in 'n Schipholtaxi naar huis besteld.

Op 18 maart komen we aan op Schiphol en de volgende dag moet ze al naar het Diak-Utrecht voor het eerste infuus. Dan 23 maart naar de Reumatoloog (en ik naar de Uroloog) en 29 maart voor 'n CT-scan van haar lichaam. Op 1 april volgt dan de uitslag daarvan bij de Oncoloog. We hopen er het beste van natuurlijk. En Aafke blijft de optimist die ze altijd was. Hopelijk helpt dat haar om ook deze impasse weer te boven te komen want ze heeft zo al veel aanslagen op haar gezondheid doorstaan.

Bedankt voor al jullie medeleven en aandacht!