Laatste verslag Australie.

Australië: Laatste verslag (zonder foto's): Cairns, Australie-indrukken, en Aafke.

Zondag 14-03-10. Vannacht veel regen, 's morgens buien, vanaf 9 uur opklaringen en komt de zon, onstuimig weer met af en toe een bui. De Reismee-site en foto's bijgewerkt en gereed gemaakt en verzonden. Schipholtaxi via Internet gereserveerd voor als we naar huis gaan. Verder hele dag heerlijk buiten. Gepraat met wat Nederlanders, veel vogels, lekker rustig hier. Harrie is nog naar de apotheek gelopen om extra medicijnen voor mij te halen. De aardige vrouwelijke apotheker heeft een heel gesprek over van alles en nog wat met hem gehad. In de camper loopt een spin maar Harrie krijgt hem niet te pakken. Niet zo leuk want er zijn hier veel giftige spinnen in Australië.

Maandag 's nachts weer veel regen en 's morgens ook nog afwisselend buien en zon. De temperatuur is heerlijk. Er zijn veel nieuwkomers vandaag waaronder ook veel Nederlanders. Weer een rustig dagje. Bij Cathay Pacific via internet onze plaatsen in het eerste vliegtuig vastgelegd, 2^e vlucht kan pas morgen. Er kwam ook nog een grote vleermuis langsvliegen tegen duister,we dachten eerst aan een roofvogel.

Dinsdag een hele mooie rustige, zonnige en droge dag met witte wolken en veel wind. Prima laatste dag. Met wat Nederlandse stellen nog gepraat en afscheid van Deens stel wat we eerder op de reis al hadden ontmoet. Ook komen er veel jonge stellen met kleine busjes aan. Ook lukte het weer om onze plaatsen in de vlucht Hong Kong - Amsterdam vast te leggen via Internet.

Morgen, woensdag 17 maart, gaan we de zomerkleding wassen en drogen, de reistassen inpakken, camper schoonmaken en inleveren, en dan naar de airport voor de vlucht van 7 uren naar Hong Kong, daar 4 uren overstaptijd, en dan nog 13 uren vliegen naar Amsterdam (verwachte aankomst 6.20 uur op 18 maart), waar we inmiddels 'n Schiphol-taxi naar huis hebben besteld.

We hebben allebei enorm genoten en gelachen om de vele leuke en hartverwarmende reacties op de site en per email. Allen heel erg bedankt daarvoor! We blijven nog enkele weken thuis de reacties op deze site volgen die nog komen na dit laatste verslag. Het zijn mooie herinneringen aan deze lange pittige en mooie reis door Australië. Tot ziens allemaal !!!

Australië: onze indrukken (door Harrie, dd. 16-03-2010)

Na 56 dagen, 37 campings, en bijna 10.000 km. met 2 verschillende campers van zuid naar noord te hebben rondgereden door 'n deel van de oostelijke helft van Australië, hebben we 'n beetje onze mening kunnen vormen over dit enorme continent, zo groot als heel Europa. Hieronder in willekeurige volgorde wat algemene en persoonlijke indrukken en feiten zoals wij die ondervonden hebben onderweg.

DE AUSTRALIERS:

Wij vonden de Australiërs bijna zonder uitzondering vriendelijke, hulpvaardige, gedisciplineerde, beleefde mensen, ook de jongeren. Altijd was er wel 'n vriendelijke groet of 'n praatje, en men was steeds geïnteresseerd in ons Holland waar men toch vaak wel veel van wist of er op de een of andere manier een relatie mee had. Sommige Australiërs stootten zulke onverstaanbare klanken uit dat we er niet veel van begrepen, maar dan lachten we gewoon mee; makkelijk zat. Meest gehoorde uitdrukkingen: How is your day today? Good day mate. No worries mate. Een verdraagzaam en vriendelijk volk dat niet moeilijk doet, is onze algemene opinie.

In de winkels en op de campings, en vooral in de Informatiecentra, was 'n hoog service gehalte en men haalde letterlijk en figuurlijk alles uit de kast om ons van de gevraagde info te voorzien.

We zagen ook heel weinig graffiti, geen vernielingen, geen zwerfvuil of afval, geen drugs of dronkaards (al lusten ze hier heel graag 'n biertje) en geen hangjongeren. Het land is trouwens een van de veiligste in de wereld, en we voelden ons ook nergens onveilig. We zagen veel dikke en veel getatoeëerde mensen hier. Ze zijn ook allemaal (terecht) trots op hun land en hun pioniers en veteranen, en je ziet veel vlagvertoon.

De huizen zijn vaak vrijstaande villa's, in overstromingsgebieden op palen, met karaktervolle kenmerken (zoals veranda's) en 'n laag schuin dak van vaak groene mooie golfplaten. De tuinen zien er meestal prachtig onderhouden uit (grasmaaien lijkt 'n nationale hobby) maar bloemen zagen we opvallend weinig.

Aziaten zagen we bijna overal, vooral uit Zuidoost Azië en China, maar moslims en Afrikanen zelden: die houden ze hier kennelijk buiten de deur. Een Hongaarse vertelde ons trouwens dat ze hier als buitenlandse alleen mag wonen en werken zolang haar man financieel borg voor haar blijft staan zodat ze nooit ten laste van de Staat hier zal komen.

Volgens de Australiërs en de emigranten die we spraken hebben Hollanders hier 'n goede naam opgebouwd.

DE CAMPINGS:

We hebben op 37 campings overnacht, dus we kunnen gerust een oordeel geven. Bijna zonder uitzondering waren ze prima, schoon, mooi, bijzonder, en vooral met veel vogels. De toiletten waren altijd brandschoon (ligt ook aan de mensen zelf), ook in oudere gebouwen, er was altijd papier en onbeperkt warm douchen. Vaak kregen we 'n sleutel of toegangscode voor de toiletblokken. Kranen en elektriciteit was ruim voldoende. Overal waren grote of kleine kampkeukens waar gratis op gas of elektrisch gekookt kon worden. Elke camping had ook 'n mooie laundry waar grote wasmachines (soms alleen koudwaterwassers) en drogers voor weinig geld hun werk deden. Ook meestal strijkplanken en zelfs losse strijkijzers (worden hier niet gestolen) om de was keurig kastklaar mee terug te nemen. De verdere voorzieningen waren ook prima, zoals zwembad (niet altijd), kleurige speeltuinen voor de kleintjes, TV kamer, picknicktafels, gratis gas- of elektrische barbecues, enz. Wat ze niet hadden: geen winkels (soms alleen ijs en limonade), geen restaurantjes, geen broodjesservice natuurlijk, en geen prijzen bij de ingang. Gemiddeld betaalden we voor de camper 15 tot 20 Euro per nacht incl. elektriciteit. We spraken er toch niet zo veel medereizigers, behalve dan op de grote stadscampings. Tot onze verbazing zagen we er weinig toeristen maar vooral Australiërs met hun caravans, meestal tandemassers van het merk Jayco maar we zagen ook enkele Adria caravans. Ze kunnen trouwens goed manoeuvreren: nooit zagen we ze de caravan op hun plaats duwen of met 'n mover aan de gang. Op de campings meestal ook veel permanente bewoners die om hun caravans hokken en toestanden in allerlei stijlen hebben gebouwd, net als in Europa, maar meestal oogde het niet fraai. Bijzonder waren de vaak voorkomende betonplaten waarvan we eerst dachten dat daar de camper op moest staan maar ze bleken juist aangelegd te zijn om op te zitten: altijd droge voeten dus.

We hadden nooit overlast van medekampeerders of muziek of TV, en als er al eens 'n clubje drinkebroers bij elkaar zaten te lachen en gek te doen, dan hielden ze daar stipt om 22 uur mee op (conform de regels). Je mag helaas maar zelden zelf 'n plekje uitzoeken, ook al staat er haast niemand. In Holland hebben we veel regeltjes maar hier kunnen ze er ook wat van, bijvoorbeeld de geboden, verboden en waarschuwingen op de campingsites, bij zwembaden, enz. Bij 1 camping kregen we de langste lijst: 22 geboden waaraan we ons moesten houden. Aan honden op de camping hebben ze 'n grote hekel: bijna nergens worden ze toegelaten. Oh, toch wel: blinden mogen bij wijze van uitzondering hun geleidehond mee naar binnen brengen! Vaste prik: je moet hier altijd al om 10 uur de camping verlaten hebben en niet om 12 uur zoals overal in Europa.

Opvallend: we zagen hier heel vaak óf 2 vriendinnen óf 1 man alleen in kleine campertjes. Ook verrassend: we dachten hier in 'n grijze golf mee te rijden maar veruit de meeste camperaars waren jongeren en geen senioren.

Vrij kamperen in de natuur zat er niet in: de woonaccu houdt het zonder stroom maar 4 of 5 uur uit en dan heb je geen koude koelkast meer en geen kranen, licht, waterpomp, enz. De koelkast kan hier namelijk gek genoeg niet op gas branden maar alleen op 12 en 240 Volt! Onze eerste camper was trouwens een knullig in elkaar gezet exemplaar met heel veel onpraktische zaken. Vandaar dat we hem later ingewisseld hebben voor 'n veel betere.

HET VERKEER:

We hebben veel landen bezocht maar zijn nog nooit in 'n land geweest waar zo voorbeeldig gereden wordt als in Australië! Of je nu in de lege outback rijdt of in drukke steden, ze houden zich keurig aan de verkeersregels. In het binnenland mag je op de uitgestorven wegen niet harder dan 100 of 110 terwijl je er wel 180 kunt rijden, maar we hebben niemand betrapt op te hoge snelheid terwijl dat daar makkelijk kan. Roekeloze inhalers: we hebben ze niet gezien. Agressieve bumperklevers of lichtsignalen: nooit meegemaakt. Voetgangers en schoolkinderen zijn hier heilig, lijkt het wel. Fietsers moeten overal een helm op en dat doen ze ook, zelfs de kleintjes op hun autopeds. Fietspaden zagen we relatief veel, maar fietsers niet. Ook motorrijders en cabrio's hadden we veel meer verwacht. Veel auto's zijn wit, 4-wheel-drive, grote reserveband achterop, kangaroe-vanger voorop.

De wegen in het zuiden vonden we beter dan in het noorden. De bewegwijzering is overal uitstekend. Het verschil tussen een Highway, Freeway en Motorway was ons niet altijd duidelijk. Er staat 'n overvloed aan waarschuwingsborden langs de weg: als je driekwart weghaalt is het nog meer dan genoeg, vonden wij. En als we net zoveel kangaroes hadden gezien als waarschuwingsborden daarvoor dan hadden we er wel duizend gezien. Stoplichten staan ook meestal goed afgesteld: veelal rijd je in 'n groene golf.

Diesel kostte gemiddeld zo'n 85 Eurocent per liter en loodvrij daar iets boven of onder, dus dat was niet zo duur, al lustten onze campers wel 'n slokje: de eerste reed gemiddeld 1:8,3 en de tweede 1:7. Onze eigen camper thuis 1:12.

Hoe verder je de outback ingaat, hoe langer de roadtrains worden: machtige lange vrachtwagens (de langste met 4 opleggers), meestal Kenworth of Mack. We zagen wel enkele DAF trucks, maar niet veel. De truckers hebben altijd 'n geelgroen reflecterend jasje of vest aan achter het stuur: kennelijk verplicht. Veetransporten zie je hier veel. Treinen en bussen niet, wel af en toe de lange afstand Greyhound bussen waar we vaak niet veel mensen in zagen. In allebei onze campers zat helaas geen cruise-controll terwijl dit nu 'n land bij uitstek is voor zo'n voorziening, die je in Holland nauwelijks kunt gebruiken.

In de outback zwaaiden de enkele tegenliggers naar ons en wij naar hun. Dat vonden we wel leuk dus aan deze goede gewoonte willen we in Holland blijven vasthouden. Niet aan het links rijden trouwens.

DE INSECTEN:

Zoals uit onze verhalen al bleek: wat 'n rotvliegen hebben ze hier vaak! Het zijn niet die vrij tamme zoals bij ons, nee dit zijn kleinere maar veel agressievere ettertjes die je blijven volgen en bij voorkeur in je oren willen (niet binnendoor) of op je neus (plaats zat) en lippen en zelfs achter je brillenglazen. Er zijn campings en parkeerplaatsen waar je niet naar buiten kunt maar op andere plekken, vooral bewoonde delen, zie je ze niet of nauwelijks. Maar je weet het nooit van tevoren. Als je overdag buiten wilt zitten zijn ze een plaag. Als de vliegen zich moe van het aanvallen 's-avonds ten ruste begeven geven ze het stokje weer over aan 'n nieuwe leger van plagers: de muggen. We hebben nog nooit zoveel muggenbulten opgelopen als hier; niets scheen te helpen tot we op aanraden de Bushman spray ontdekten. Ook de zandvliegjes, vooral op Fraser Island, waren er in zo grote getale dat je ze niet van je af kon houden: heel erg. Blij dat we die in Europa niet hebben. En overal waar je op de grond kijkt zie je legers mieren lopen: van minuscule kleintjes tot grote zwart-gelen. We hadden wel geluk met 'n ander lastig insect: wespen hebben we hier helemaal niet gezien!

HET LANDSCHAP:

Daar hadden we meer van verwacht, we waren er niet zo van onder de indruk. We hebben prachtige stukken gereden maar meestal vonden we het niet zo indrukwekkend als bijvoorbeeld in Nieuw-Zeeland of in Europa. Het is vooral een vlak land, althans waar wij geweest zijn, en bergen hebben we niet veel gezien of bereden. Het is natuurlijk uitgestrekt en leeg overal, dus we mogen niet klagen over de wegen maar blij zijn dat ze er liggen voor zo weinig verkeer. De dorpen zijn altijd ruim opgezet met 'n overvloed aan parkeerplaatsen, maar je bent er wel gauw uitgekeken. De grote steden die we écht konden bezoeken (Melbourne, Adelaide, Brisbane, Cairns) vonden we erg mooi ondanks de mix van oud- en nieuwbouw. De sfeer is er altijd gezellig met terrasjes en eethuisjes, brandschone straten, veel aandacht voor monumenten, mooie beelden (geen snelklaar-kunst), veel info op bordjes, geen agressieve jongelui, prima en goedkoop openbaar vervoer, veel en goede service overal, dus niets dan goeds daarover.

DIVERSEN:

- We hebben de hele reis warm weer gehad, ook al regende het pijpenstelen of stormde het: meestal was het rond de 30 graden met uitschieters naar beneden (6 graden 's-nachts) en naar boven (43 graden 's-middags). Het was dus altijd korte-broeken-weer. De hitte was vooral 's-nachts in de eerste camper 'n probleem vanwege de slechte ventilatie en geen airco. Tijdens het rijden werkte de cabine airco altijd prima. Het waaide bijna elke dag fors maar door de warmte was dat juist heerlijk. Voor het noordoosten (royaal rond Cairns) waren we al gewaarschuwd door Aafke's neef Mijndert (die al ruim 40 jaar in zuidwest Australië woont): het is er de natte tijd tijdens ons bezoek, en daar was geen woord van gelogen. Met bakken kwam het uit de lucht, we konden er niet van slapen en moesten diverse interessante gebieden links laten liggen. Toch hebben we het in Cairns best wel getroffen: buien met opklaringen is minder erg dan constant regen, dus tevreden.

- Het vinden van warme bakkers onderweg vonden we moeilijk. Bakery's zijn er lang niet overal en ze verkochten ons ook nogal eens oud brood. In de outback aten we maar crackers in plaats van brood voor de lunch want verpakt fabrieksbrood houden we niet zo van.

- Het eten en drinken hier wijkt niet zoveel af van Nederland, is vaak wat duurder, maar de sortering in de grote supermarkten is enorm. Spercieboontjes waren gek genoeg vaak moeilijk te verkrijgen, kiwi's (uit Italië!) waren meestal niet best, wortels vonden we hier erg lekker en het angus-vlees (van die pikzwarte koeien) was subliem! Alle boodschappen worden bij de kassa voor je ingepakt. Het personeel was altijd erg hulpvaardig: liepen helemaal met je mee om iets voor je te vinden. In restaurants hebben we eigenlijk nooit gegeten hier dus daar hebben we geen oordeel over.

- We zijn nog nooit in 'n land geweest met zoveel vogels in en bij de campings! We hebben er al vaak over geschreven, maar dit is een echt vogelland. Het leek wel alsof op iedere camping weer andere soorten te zien waren: een genot om naar te kijken. Er zijn er bij die je de nek om zou draaien vanwege het onophoudelijk korte toontje, maar er waren veel meer prachtige zangvogels waar we graag naar luisterden. Een onverwachte verrassing: al die vogels hier.

- Alle telefooncellen en wat met telefoon te maken heeft is gemerkt Telstra, dus dat zal ooit wel een Fries zijn geweest die dat hier heeft opgebouwd.

- Als geldkoers hanteerden we: 1 Australische dollar is Euro 0,66. Zo werd het afgeschreven op onze Visa- en Girorekening. Vreemd vinden we het dat Koningin Elizabeth van Engeland nog steeds op alle munten en sommige bankbiljetten staat afgebeeld.

Aafke's toestand in Australië (door Harrie, op 16-03-2010).

Aafke is vol goede moed op 18 januari aan deze lange 2-maanden reis begonnen. Het half jaar chemo met 18 chemo's was 3 december achter de rug, het leek aangeslagen te zijn, en ze voelde zich ook in staat om zo'n camperreis als dit te volbrengen want anders waren we daar nooit aan begonnen. Ook had zij (en ik ook) toestemming van de specialisten om naar Australië te gaan. De verwachting was immers: hoe langer geleden de chemo, hoe beter het met haar zou gaan.

Dat pakte helaas anders uit. Al voordat de reis halverwege was werd Aafke steeds meer doodmoe en kon ze niet veel energie meer opbrengen om dingen te ondernemen onderweg. En dat gaat helemaal tegen haar karakter in. We hebben dus geen uitbundige escapades kunnen maken maar genoten wel van de reis want het onderweg zijn beviel haar nog het beste. Steeds moeilijker verging het haar om te staan en te lopen. Dat kwam mede door de voetzolenproblematiek van de chemo's maar ook door moeilijk te lokaliseren pijnen in zij, rug en buik. Ze werd er steeds lamlendiger van. Hoewel ze haar dagelijkse vaste medicijnen trouw innam, moesten er ook nog pijnstillers aan te pas komen om vooral de nachten door te komen. Overdag is er nog afleiding maar 's-nachts uren wakker liggen van de pijn, liggen draaien en piekeren, last van de hitte, dat zijn lange nachten. We waren dan ook altijd blij als het weer tijd was om op te staan en te kunnen gaan rijden. Want zitten en liggen gaf haar nog de minste problemen.

Haar toestand verergerde eigenlijk met de dag. We telden de dagen af dat we weer terugkonden naar huis, hoewel dat erg tegen onze gewoonte is. We wilden niet hier naar een dokter of ziekenhuis want dan werd ze óf langdurig onderzocht óf opgenomen in het ziekenhuis wat weer complicaties zou gaan geven met de terugreis en met eventuele opname in 'n Hollands ziekenhuis vanwege de zgn. ziekenhuisbacterie.

Eerder terugreizen vonden we ook geen optie want we wilden deze reis, waar we zo lang naar uitgekeken hadden, en die we al eens hadden moeten annuleren, tot het einde toe uitrijden. Het is ook de wilskracht van Aafke en haar niet-opgeven-karakter dat ons zo deed besluiten.

Aafke ging steeds slechter eten, had veel last van misselijkheid, en liet alles aan mij over omdat ze het zelf niet meer aankon. Boodschappen doen, koken, afwassen, opruimen, wassen, en al die dingen die onderweg gedaan moeten worden, ze kón het gewoon niet meer. Haar lichaam liet haar in de steek, al vocht ze daar wél tegen natuurlijk.

We dachten 'n record gevestigd te hebben door allebei 2 maanden lang uit handen van de medici te zijn gebleven. Dat is in vele jaren niet meer gebeurd, maar nu dus wel. Maar als gevolg daarvan is onze grootste angst bij thuiskomst: wat is er aan de hand en wat gaat er met haar gebeuren?

We hebben nog zoveel plannen samen en onderweg zit Aafke toch nog steeds nieuwe reizen per vliegtuig en met onze eigen camper uit te stippelen. Dat is dus een goed teken. Ze ziet er ook niet slecht uit: je ziet het niet aan haar af. Maar ik ken haar nu al 43 jaar intensief en zie haar achteruit gaan. Dat doet heel erg pijn. Zo is Aafke niet, zo ken ik haar niet. We zullen samen de nieuwe ontwikkelingen weer moeten gaan verwerken.

We zien dus ook erg op tegen de lange terugreis en hebben tegen onze gewoonte in 'n Schipholtaxi naar huis besteld.

Op 18 maart komen we aan op Schiphol en de volgende dag moet ze al naar het Diak-Utrecht voor het eerste infuus. Dan 23 maart naar de Reumatoloog (en ik naar de Uroloog) en 29 maart voor 'n CT-scan van haar lichaam. Op 1 april volgt dan de uitslag daarvan bij de Oncoloog. We hopen er het beste van natuurlijk. En Aafke blijft de optimist die ze altijd was. Hopelijk helpt dat haar om ook deze impasse weer te boven te komen want ze heeft zo al veel aanslagen op haar gezondheid doorstaan.

Bedankt voor al jullie medeleven en aandacht!

Van Townsville naar Cairns.

Australië: Van Townsville via Cape Tribulation naar Cairns.

Zondag 7-03-10 om 7 uur al buiten in de schaduw vanwege de warmte: 27 graden. Rond 8 uur naar een caravan waar een echtpaar iedere ochtend vele lorrikeets (parkietachtigen) voert ,die al lang van te voren in de bomen om hen heen zitten te kwetteren. Je kunt nu van de prachtige kleuren genieten die ze hebben. Tegen 10 uur vertrekken richting McDonalds om de site weer bij te werken. Aan de achterkant onvoldoende ontvangst in de camper, aan de voorkant gaat het. De site gaat snel maar de foto's geven weer problemen met uploaden. Na een klein uur is de klus weer geklaard en zijn wij bijna gesmolten, 36 graden. We rijden naar het noorden via de Bruce Highway en gebruiken onze lunch bij Rollingstone op 'n parkeerplaats onder de bomen. In Cardwell denken we te overnachten maar de beide campings staan ons niet aan. In Mission Beach komen we bij 'n prachtige camping terecht: aan zee, met 'n prachtig zoutwaterzwembad, mooie tropische tuin vol palmen en zelfs bloemen, leuke huisjes, vrij veel toeristen met campers, grenzend aan 'n echt regenwoud waar Harrie al oog in oog stond met 'n kangaroe die zo van hem schrok dat ie er hard van doorging (die kangoeroe dus). Terwijl ik nodig moest rusten ging Harrie het zwembad in en even in de nog warmere zee waar 'n groot net gespannen is tegen de giftige kwallen, maar het blijft er oppassen volgens de borden.

Maandag strakke blauwe lucht, al vroeg te warm om in de zon te zitten. Wel lekker buiten in de schaduw. De luifel gaat al snel uit. De Hollandse buren uit Leeuwarden komen geregeld weer een praatje maken. Zij hebben ook een buscamper (zoals onze eerste), waar ze veel toestanden al mee gehad hebben en die niet zo makkelijk als bij ons werden opgelost. Zij hebben hem ook 54 dagen. Van 12.30 - 17.30 uur zijn we bij het heerlijke zwembad, waar we af en toe wat verkoeling in zoeken, en verder op de ligstoelen in de schaduw, zeker 32 graden weer. Ook spreken we Denen, Zweden en Australiers: allemaal heel gezellig hier. Een heerlijke oase met prachtige grote vlinders maar weinig vogels. 's Avonds een mooie sterrenhemel.

Dinsdag worden we al om 5 uur gewekt door 'n onverwachte stevige regenbui die zich rond half acht nog eens herhaalt. We zitten nog 'n poosje droog onder de luifel want het is 26 graden. Tegen 10 uur vertrekken we toch maar van deze prachtige camping en gaan meteen even wat boodschappen doen. We rijden verder richting Innisfail en daar slaan we af en komen verder op 1 van de mooiste routes van deze reis: door de Tablelands. We kunnen nog net op tijd tanken in Millaa Millaa en nemen een kleinere route binnendoor met prachtige panorama's over groene heuvels met bosjes en weilanden. We zien ook grote suikerrietvelden met smalspoor waarop karretjes voor de afvoer. Verder ook enorme bananenplantages, mangobomen en zelfs een groot gebied met theestruiken. Al met al dus een heel afwisselende route. Tegen half twee zijn we in Atherton op de camping. Veel bomen, heel mooie vlinders vooral de groene en de grote staalblauwe, en natuurlijk vogels in een open veld voor ons. Het is 30 graden maar 800 meter hoog, dus geen last van de warmte. We hebben hier gratis WiFi in de camper, maar zo traag hebben we het nog niet meegemaakt. En toch hebben we weer genoten van de vele leuke spontane reacties op de site en op de foto's: heerlijk om dat allemaal te kunnen lezen aan de andere kant van de wereld en gewoon hier in de camper.

Woensdag: slecht geslapen o.a. regen en lang nadruppen op het dak. 's Morgens miezer maar onder de luifel zitten we goed met koffie en thee en kijken naar een grote roofvogel aan de andere kant van het grasveld. We rijden door wat aardige dorpjes, o.a. Mareeba waar veel met koffie wordt gedaan en men er zelfs een halve dag een rondleiding kan krijgen. Ook weer bananenplantages, avocado's , suikerriet en theestruiken. Toch is de route vandaag saai, wel een hele lange haarspeldbochtenafdaling. Port Douglas(boven Cairns) is een plaats die uit veel resorts bestaat en er erg luxe uitziet. Hier begint het hard te regenen. Vanwege het slechte weer besluiten we verder richting Cape Tribulation te gaan, het einde van de geplaveide wegen; verder mogen we niet. Veel plensbuien en suikerriet. Met de ferry naar de overkant van de rivier ,daar begint het echte tropisch regenwoud met dichte groene tunnels , bochtig, een lookout, en dan een wegoverstroming waar al meerdere auto's staan om te zien of ze er door zullen en kunnen gaan. Harrie stapt uit op poolshoogte te nemen en ik heb dan direct al 3 sandfliessteken te pakken. De 4wiel-drives gaan er meteen met veel opspattend water door. Na een half uurtje gaan we het toch proberen; wij staan wat hoger dan de personenwagens op de wielen. Het lukt gelukkig maar was wel spannend. Om 16.30 uur eindelijk op de camping in Cape Tribulation: een rond grasveld in het regenwoud en dus ook met heel veel regen. Rondom bananenstruiken en aan de zee, waar we niet heen kunnen omdat alles blank staat en er zoutwaterkrokodillen voorkomen, waar overal voor gewaarschuwd wordt. We hopen maar dat we morgen hier weer weg kunnen: grote plassen in het gras, en hoever is de weg dan overspoeld?

Donderdag: matig geslapen vanwege de vele harde buien die overkomen, ook 's morgens nog veel plensbuien en alles staat blank. Om 10 uur vertrekken we weer van deze natte camping voor de mooie rit terug door het regenwoud. De weg staat nu minder blank dus de doorgang is makkelijker , de ferry weer over en dan weer door de vele suikerrietplantages. We gaan buiten Port Douglas om en komen op de Captain Cook Highway, een Highway is hier een 2-baans weg en lijkt in de verste verte niet op onze snelwegen. We komen langs de mooie kust te rijden met verre blikken op de oceaan. Het weer is trouwens, sinds we van de ferry zijn en uit het regenwoud, mooi en zonnig geworden. Onderweg ook naar de capriolen van een paraglider gekeken, die iedere keer weer vlakbij ons kwam en dan weer weggleed en weer terug keerde als een echte vogel. Dit was weer een van de mooiere routes voor ons. Bij Cairns (ons eindpunt van de reis)worden de wegen drukker en om 14.30 uur zijn we bij een camping dichtbij het centrum. Lekker buiten onder luifel en rustig.

Vrijdag 's-morgens weer lekker in de zon maar snel de schaduw moeten opzoeken omdat het te warm is: rond 33 graden. We genieten weer van de vogels, de omgeving, de bomen en planten, en dàt terwijl we op 'n stadscamping zitten. We hebben besloten dat Harrie gaat verlengen voor nog 5 nachten erbij zodat we tot de terugreis hier kunnen blijven staan. Het internationale vliegveld is hier maar 3 kilometer vandaan. 's-Middags rijden we met de camper naar de stad en naar het begin van de Esplanade, de strandboulevard. Daar staan luxe hotels en 'n groot casino, en aan de rechterkant vertrekken de boten 's-morgens naar het Great Barrier Reef. Iets verderop aan de zeekant is een groot Lagoon, waar iedereen in een enorm zoutwaterzwembad gratis kan zwemmen. Veel ligweiden en barbecues eromheen, compleet met picknicktafels en zitbanken. Het was er weer erg sfeervol, net als in Brisbane, en er lopen opmerkelijk veel Aziaten (Japanners en Koreanen) hier rond. Wij konden daar, bij het zwembad en in het centrum, voor slechts 65 eurocent per uur parkeren. De Esplanade verder afgereden en op zoek naar 'n supermarkt die moeilijk te vinden was. Uiteindelijk vlakbij de camping alle nodige boodschappen ingeslagen. De kassière liep mee naar de camper om de lege kar weer mee terug te nemen! Daarna terug op de camping nog anderhalf uur buiten gezeten tot de buien kwamen.

Zaterdag, na een nacht met de nodige buien, regent het tot 10 uur. Het klaart dan helemaal op, de zon komt door en een prachtige blauwe lucht. Heerlijk buiten, flinke wind voor de nodige verkoeling, later de schaduw opgezocht en zo een heerlijke dag rust. Van de bijzondere vogels genoten, die op deze camping ook weer zijn. Waaronder de ranke Australische Griel (Bush Stone Curlew) waarvan er 'n ouderpaar met jonkie rondlopen, en alleen rond Cairns voorkomen (zie de foto). Aan het eind van de middag komt er een Nederlands stel uit de Schermer , die al meerdere malen in Australie waren en erg van de outback houden. Zij waren ook gehinderd door het overvloedige water op de wegen en hadden zelfs vele kilometers terug moeten rijden. Het is zaterdagavond dus weer tijd om de site en foto's voor te bereiden voor morgen.

Het volgende, en laatste, verslag zullen jullie al kunnen lezen op woensdagmorgen 17 maart, de dag dat we hier vertrekken van Cairns via Hong Kong naar Amsterdam, aankomst 18 maart. Daarin ook wat algemene nabeschouwingen over Australië door Harrie en ook over hoe het mij hier vergaan is.

Van Roma via Mount Isa naar Townsville.

Australië: Van Roma via Mount Isa naar Townsville.

Zondagochtend 28-02-10 om 7 uur buiten, het is halfbewolkt en het stikt van de lastige vliegen. Ik wil buiten wat emails voorbereiden om later te kunnen versturen. Harrie probeert in de tussentijd de lastige vliegen op afstand te houden met de vliegenmepper. Ook praten we nog met een Australisch stel, waarvan de man hier ruim 20 jaar bij een Hollander (Van Lieshout)heeft gewerkt in een groot meubelbedrijf. Die Hollander was de eerste miljonair van Queensland, zei hij! Tegen 9 uur vertrekken we naar McDonalds voor internet. In de camper lukt het niet, op het terras vliegen en lawaaiige kinderen, binnen ook veel herrie en TV's , maar goede verbinding. Het 6^e verslag ging vlot, maar de 16 foto's staan er na 3 pogingen nóg niet allemaal op door 'n nog niet eerder meegemaakte programmafout. We balen. Snel nog wat emails verzenden en dan verder. Het is alweer 30 graden. Eerst de Warrego Highway: dancing roads, dus heel vervelend rijden. Heel groen, vlak, weids, vee, en meer dode dan levende kangaroes. Ook grote vogels. Enkele campers komen we tegen en de road-trains mogen hier tot 50m lang zijn met 3 opleggers. Dan de Landsborough Highway met bijna geen verkeer maar met ook weer veel dips. Daardoor is het in de camper 'n lawaai van jewelste. Leuke kleine outback dorpjes. Om 17 uur op de camping in Blackall. Na het eten loopt Harrie nog even naar het dorpje met mooie huizen. Toen we aankwamen begon het te regenen, maar na het eten even wat minder.

Maandag om 8 uur vertrokken, nadat Harrie broodjes heeft gehaald. We komen door leuke outback-dorpjes, mannen met cowboyhoeden, overvloed aan parkeerplaatsen, hele brede wegen, picknicks, openbare toiletten, vrij veel voorzieningen, en veel ruimte in de dorpjes. Daarbuiten: stille wegen met meer dode dan levende (kleine) kangaroes. In Longreach bij een Rabobank staan lunchen en daarna weer verder. De weg wordt nog stiller, saaier en vlakker. Wel zwaaien de meeste mensen. Er komt forse tegenwind en er valt af en toe een buitje. Tegen 16 uur in Winton, een klein outbackdorpje waar de beroemde song Waltzing Matilde al in 1895 is geschreven. Bij de Inlichtingen naar internet gevraagd. Dat blijkt bij de bibliotheek te kunnen: nog net een half uur want ze sluiten om 16.30 uur. Als wij daar binnen zitten breekt er een ware wolkbreuk los en alles staat in een mum van tijd hartstikke blank. Wij lezen ondertussen met plezier de vele leuke reacties op de site en de foto's. Na dat half uur kunnen we geeneens de straat meer oversteken naar de camper, zoveel water is er gevallen in korte tijd. We gaan op zoek naar de camping, vele grote plassen onderweg en ook de camping is één groot waterfestijn. We besluiten toch te blijven want er is geen alternatief en de dame van de camping geeft aan dat het water snel zal zakken en dat we niet blijven steken. Dat gebeurt inderdaad. We hebben hier een hele mooie zonsondergang. Harrie gaat nog even bij de road-trains kijken, maar is snel terug vanwege de vele lastige vliegen die hem achtervolgen.

Dinsdagochtend om 7.15 uur vertrekken we, na eerst de tank gevuld te hebben, want in de outback zijn benzinestations schaars. Voor 7.30 uur zien we al drie kangaroes, dat belooft wat denken we, helaas zijn dat de enigen voor vandaag, ook geen doden. Een hele lange saaie weg met af en toe een road train of een auto. Wolken en uitgestrekte vlakke weilanden is wat we zien. We passeren een paar dorpjes, die niets voorstellen: een benzinepomp en een paar huisjes of een cafeetje. Op Flinders Highway wordt het groener met heuvels. De Barkley Highway heeft een beter wegdek en is afwisselender met rode rotsen en rode aarde. In Cloncurry boodschappen gedaan, en de kassière vraagt waar we vandaag komen en wat voor werk we hebben gedaan en of we vaak overzee gaan. Vinden we toch wel bijzonder voor zo'n jong meisje. In Mount Isa 2 campings bekeken die ons niet aanstaan en wat door het geïsoleerd liggende mijnstadje gereden. Vreemd oord met veel Aboriginals en industriemijnen. We gaan naar de Big4 camping, in onze ogen nog de beste, hoewel het gras wel gemaaid had mogen worden. Zwaarbewolkt, dus geen mooie zonsondergang en geen sterrenhemel helaas. En daar is Mount Isa nu juist zo bekend om: er is zelfs 'n hoge lookout voor gemaakt.

Woensdag tegen 10 uur vertrek camping. Naar McDonalds voor vrij WiFi op de parkeerplaats: de reacties op de site opgeslagen om later nog eens na te lezen op de camping. Na de lunch naar de hooggelegen lookout: mooi panorama over de omgeving. Zelfde Highway van gistermiddag terug naar Cloncurry. Mooie groene, slingerende, stille route met bergen en rode rotsen. Om 14 uur op de camping, waar in de toiletten 'n waarschuwing hangt dat er kikkers in de toiletten kunnen zitten, dus niet schrikken. We maken er 'n foto van. Ik ga buiten sudoku's en cijfercodes doen terwijl Harrie geniet van de lange road-trains die geregeld langs komen. Ook komen er verschillende Australische medekampeerders een praatje met ons maken. Ze vinden Hollanders en Duitsers echte wereldreizigers. Ze waarschuwen ons ook voor de vervolgroute met mogelijke overstromingen. Ook zijn er hier weer veel vogels te spotten, vooral haviken. We kunnen na het eten nog buiten zitten tot 19.30 uur: dan beginnen de muggen te komen en moeten we naar binnen. Cloncurry is bekend door de oprichting van de Flying Doctors en door de hoogste temperatuur ooit in Australie gemeten (in 1889): 53,1 graden in de schaduw. Maar nu is het er heerlijker: 28 graden.

Donderdag mooie dag, zon en witte wolken, we rijden richting kust en het is weer een saaie,vlakke, lege, hobbelige, lange weg. In Julia Creek is onze eerste stop, we tanken en gaan op een parkeerplaats onze lunch binnen gebruiken vanwege de lastige vliegen. In Richmond een grote Informatie vanwege de dinosaurus, waar ze hier nogal gek mee zijn. Het is wel een aardig plaatsje. Het wegdek op het volgende stuk is slecht geworden. Vandaag bijna geen road trains meer en we worden door slechts 2 auto's ingehaald op het hele traject van 398 km. We komen wel 3 goederentreinen tegen, één gaat op de foto en de machinist geeft een signaal naar ons. Om 15.45 uur komen we op de camping in Hughenden, het is 32 graden. We gaan direct de was draaien en hangen alles op de droogmolen waar het binnen 1,5 uur kurkdroog is door de zon en de wind.

Vrijdag een wolkenloze hemel en 23 graden, eerst nog lekker buiten gezeten in de ochtendzon. Om 9 uur bij 26 graden vertrokken. Buiten de plaats staan we voor de overweg voor een goederentrein meteen al stil. Later op de dag zullen we er nog een paar zien, de aanleg van die honderden kilometers rails moet ook een hele zware klus geweest zijn zoveel jaar geleden. Het is weer een lange,saaie,stille,vlakke route met af en toe wat minidorpjes. Het kleine gehucht Prairie heeft een nostalgisch hotel met paardenzadels op de rand van het terras en een paar huisjes. Ook onderweg geregeld koeien met hangoren en een zak bij de kin, het type wat je in Indonesië en India veel ziet. Deze schijnen daar ook naar verscheept te worden. Na Charters Towers wordt de weg, met hoogteverschillen en wat bergen om ons heen, wat aardiger en drukker en ook beter wegdek. In Townsville aan de kust komen we voor het eerst weer in een drukke stad na Brisbane. We gaan naar een camping aan een zeebaai met palmen en grote schaduwbomen. Het is hier 36 graden, subtropisch, en we hebben zicht op zee en Magnetic Island. Een mooie promenade, lekker windje van zee, strand met geel zand, en giftige kwallen, dus we mogen er niet in zee gaan volgens de waarschuwingsborden. De airco in de camper werkt goed en brengt de temperatuur binnen al snel terug van 34 naar 24 graden.

Zaterdag om 7uur al buiten en 27 graden. Er zijn een half uur geleden al 2 campers met toeristen vertrokken. Om 9.30 uur gaan we voor een ritje naar de stad, o.a. langs The Strand, een promenade met zwembaden en mooie bomen langs het strand, waar nog maar weinig mensen zijn. Bij de haven gaan we de stad in en met de camper de 290 meter hoge Castle Hill Lookout op om van het panorama te genieten. Het is bijna rondom en er zijn veel mensen die er tegenop lopen en ook wielrenners. Hierna gaan we naar een winkelcentrum om de voorraad weer bij te vullen maar de Hollandse beschuit voor Harrie is helaas uitverkocht. Ik raak er, op echte fauteuils binnenin het winkelcentrum, gezellig aan de praat met een Nieuwzeelandse vrouw die 3x in Holland is geweest en 9 jaar in Zwitserland had gewoond. Tegen 12.30 uur waren we weer terug op de camping en is het 37 graden. Van 13 - 16.30 uur zijn we op de grasstrook onder de palmen en vijgenbomen bij het strand tegenover de camping om wat van een koele zeebries te kunnen genieten. We komen daar weer iemand tegen die Timmerman heet en z'n opa is naar Australië geëmigreerd . Zijn schoonvader vertelde dat hij o.a. in de bloemenveiling in Aalsmeer , de Keukenhof en wat kleine dorpjes is geweest 'waar je zomaar bij de mensen in huis binnen kon kijken omdat ze de gordijnen open hadden'! Langs het strand zitten veel families gezellig te barbecueën en te picknicken op perfect onderhouden plekken en open huisjes. Dat geeft 'n aparte sfeer aan het geheel. Als het om 19 uur donker wordt gaan we de koele camper (24 graden) weer in, en kunnen we dus niet meer gestoken worden. Vandaag stond in de kranten met foto's dat o.a. in Roma, waar we afgelopen weekend kampeerden, en omstreken de ergste overstromingen sinds 115 jaar zijn.

Van Brisbane naar Roma.

Roma, zondagmorgen rond 9 uur, 28-02-10.

We staan hier met de camper bij 'n McDonalds en hopen met de als 'Zeer Laag' gemelde verbinding toch nog dit verslag en hopelijk ook de foto's te kunnen versturen.

We hebben weer erg genoten van de vaak originele reacties op onze site maar kunnen helaas niet iedereen persoonlijk bedanken.

Australië: Van Brisbane naar Roma

Vandaag zondag 21-02-10 om 6.30 uur op, lekker buiten in de zon na de afgelopen nacht veel regen. Al vrij snel weer buien. Dus naar binnen om het verslag en de foto's op de site te zetten, maar internet heeft kuren en vliegt er geregeld uit. Later toch een goede verbinding en kunnen we het spul verzenden gelukkig. Het is dan net na middernacht in NL. Hier 's morgens 9 uur. Het klaart gelukkig weer op en na de lunch gaan we met de bus naar de City. In de bus koop je een kaart voor bijna 4 Euro, waar je de hele dag op mag reizen en gebruik kan maken van de bussen, ferry's en treinen. We stappen uit midden in de stad bij het gemeentehuis, een oud gebouw, tussen hoge wolkenkrabbers. We lopen zo het winkelgebied in, waar veel winkels open blijken te zijn. Het ziet er allemaal schoon en indrukwekkend uit. Wij gaan via de Queenstreet winkelstraat naar de ferry . We stappen op de City Cat, een moderne ferryboot met 'n open voor- en achterdek en binnenruimte, en gaan zigzaggend (om bij de haltes aan de 2 oevers te stoppen) over de Brisbane rivier, wat een mooi beeld geeft van de skyline van de stad. Na 3 kwartier stappen we eraf en gaan met een andere weer terug richting City. Daar gaan we er uit bij de Southbank, een levendig en groen stukje stad met veel zondagvierende families. O.a. picknicken in de grote parken, muziek maken en er blijkt zelfs een prachtig en heel groot natuurbad aangelegd midden in het park met wit zandstrand en verschillende dieptes tot 1.80 meter. Het is 'n overblijfsel van 'n vroegere Expo. Er heerst een hele gezellige sfeer en geen rommel of afval in het park of op de paden. We nemen 'n ijsje en drankje op 'n terras waar tientallen ibissen met hun lange snavels tussen de tafeltjes door scharrelen We lopen nog wat rond en gaan met de ferry weer naar de overkant, waar we bij een chinees 'n kleine maar lekkere maaltijd hebben genomen, en als we daar uit komen blijkt om de hoek de bus naar de camping te staan. We zijn 18.15 uur weer terug op de camping en genieten buiten nog anderhalf uur na van een middagje City, wat we leuker vonden dan een dag Fraser Island, en van de mooie zomeravond. Een Australische achterbuurvrouw komt ons waarschuwen dat er een possom (koeskoes in 't hollands) in de boom vlak achter ons zit. Heel leuk om zo'n beestje ook eens te zien. Een possom is 'n typisch Australisch klimbuideldier. Het zijn in bomen levende planteneters die zo'n 2 kilo zwaar worden.

Maandag voor 7 uur al buiten heerlijk in de zon. Lekkere temperatuur (rond de 30 graden) en 'n prachtige dag met blauwe lucht, witte wolken en af en toe een briesje. We hebben een fijne plaats waar we zowel zon als schaduw hebben. In de loop van de ochtend kijk ik op de computer om naar de laatste reacties op de site te kijken, wat we steeds weer leuk vinden. Ook de mail gecheckt en dan weer naar buiten. Harrie gaat naar een winkelcentrum, slechts 5 minuten lopen hiervandaan: brood en wat vleeswaren halen. Raakt daar lang aan de praat met een Australische transportondernemer over de Road Trains en andere trucks, en die hem allerlei tips voor ons vervolg van de reis geeft, ook ivm het nog altijd slechte weer in Cairns, ons einddoel. Hij geeft ‘n krant mee met 'n hele pagina weerberichten in Australië voor ons verdere reisplan. We genieten volop van de rust op deze stadscamping en alle vogels om ons heen zoals 'n eendenpaar met 10 jonkies, ibissen, boskalkoenen en veel prachtige vogels in de bomen bij onze plek. Overdag en 's-avonds spreken we Duits met onze buren: 2 meisjes uit Stuttgart die hier al maanden rondreizen en tussendoor af en toe werken: van auto's schoonmaken tot mango's plukken.

Dinsdagochtend om 6.45 uur al buiten in de zon, meteen al erg warm. Tot 10 uur buiten, voornamelijk in de schaduw. Dan alles gaan inpakken, opruimen en schoonmaken om de camper te kunnen gaan wisselen. Tegen 12 uur verlaten we deze prettige camping, waar we 4 nachten hebben gestaan, om naar Maui aan de andere kant van de stad te gaan. Eerst vol getankt met diesel en tegen 13 uur bij Maui. Daar de zaken afgehandeld, papieren en contracten ingevuld en ondertekend, controle camper die we inleveren, schadeformulier i.v.m botsing met de kangaroe, en alle spullen overbrengen uit de oude naar de nieuwe camper bij zo'n 38 graden: geen temperatuur voor dit soort werk. En we laten dan ook heel wat zweetdruppeltjes vallen. We krijgen nu 'n Mercedes Sprinter camper, 4-persoons, diesel, automaat, alkoof, airco, dubbellucht,vaste luifel, meer ventilatie en horren, 1 meter korter (nu 6 meter), breed 2,2 meter, en hoger: 3,4 meter. En vooral gezelliger en comfortabeler. Controle schade nieuwe camper en dan op weg. Nog geen kilometer onderweg, geeft een chauffeur wild gebarend aan dat er iets mis is. Harrie stopt waar het mogelijk is, bij 'n bushalte, maar ziet niets bijzonders. Bij het ingaan van een tunnel een hele hoop lawaai en weer gebaren van automobilisten, maar we kunnen niet direct stoppen . Eén van de zijluiken blijkt door Maui niet afgesloten te zijn, en klappert vervaarlijk op en neer. Zo gauw we kunnen stoppen gaat Harrie kijken om het te kunnen sluiten, wat moeilijk lukt. Dan verder op weg naar het zuiden van de stad. Daar zijn we tegen 15 uur bij een prachtige camping, vele palmen , goed verzorgd. Inchecken en dan nog even naar een winkelcentrum vlak in de buurt. Terug op de camping naar het mooie zwembad met volop stoelen en ligstoelen en lekker warm water. Heerlijk 1,5 uur daar doorgebracht, we zijn allebei doodop van deze dag met veel inspanning bij zo'n hoge temperatuur. Hoe we het benedenbed moeten opmaken is ons, ondanks 35 jaar kampeerervaring, niet duidelijk. We besluiten dan maar boven in de alkoof (slaapruimte boven de cabine) te gaan slapen. Dat gaat gelukkig goed. De airco in deze camper heeft vandaag al prima werk verricht. De hele wagen is een enorm pluspunt t.o.v. de vorige. We zijn er erg blij mee.

Woensdag weer vroeg op, het trappetje vanuit de alkoof af naar beneden, en snel naar buiten maar het is niet meer zo warm. Harrie gaat nog voor een nacht verlengen, want we hebben besloten na gisteren een dag rust te nemen op deze tropisch ogende camping onder leiding van The Holland Family. Ook gaat Harrie in het winkelcentrum, via een speciaal hek slechts zo'n 7 minuten lopen, verderop brood en vlees halen. Intussen is er 'n bewoner van 'n mooi campinghuisje 'n uur komen praten. Hij komt uit St.Jacobiparochie, is 74, emigreerde in 1968 naar Australië en heeft na veel en hard werken hier 'n goed bestaan opgebouwd. Hollands eten vind hij nog altijd het lekkerste . Ook hebben we de vaste luifel uitgeprobeerd want dat is 'n ander systeem: met de poten tegen de camper i.p.v. met haringen op de grond. Vandaag lekker bijkomen. Het waait de hele dag onstuimig maar het is toch nog tegen de 30 graden. 's-Avonds bekijken we op de TV de instructie-DVD van Maui in te rap Engels. De TV zenders worden erg slecht weergegeven, maar we zien nog wel even het (slechte) weerbericht voor onze omgeving.

Donderdag om 6 uur op en tegen 10 uur gaan we van de mooie camping, na eerst nog een half uur met een Nederlandse boer te hebben gepraat, die nu Salers-koeien heeft in de Ooypolder bij Pannerden. Hij vliegt vandaag met z'n vrouw terug, zijn dochter blijft nog tot begin juli. Het is zwaar bewolkt en 28 graden. We hebben besloten richting binnenland te gaan, daar schijnt het minder te regenen volgens de krant, naar Esk via drukke wijken in Brisbane. De lunch gebruiken we onderweg bij een stuwdam, niet spectaculair. Om 13.15 uur zijn we op een camping, bijna in het dorp Esk. Het is een aardig terrein met heel veel vogels, vooral galah papegaaien. Er tegenover is een villawijkje met leuke typisch Australische huizen en de hoofdstraat geeft ook het beeld van een Australisch plaatsje. We gaan bij het vriendelijke informatiecentrum wat inlichtingen vragen over onze vervolgroute voor morgen. Het is om 18.45 uur helaas al stikdonker.

Vrijdag vertrekken we al om 7.30 uur van de camping. Even een paar warme broodjes bij de bakker en dan op weg. Deze keer stuurt TomTom ons verkeerd: via een heel klein weggetje, wat zo'n 30 km lang gravelroad blijkt te worden. Vele hobbels , gaten en wasborden zijn ons deel en daardoor doen we wel een uur langer over deze moeilijke route. Bij Crowns Nest komen we weer op de normale weg, dat blijkt veelal ook een dansende, hobbelende, stoterige weg te worden. De uitzichten en de omgeving zijn bijna steeds wel mooi en slechts af en toe wat spetjes. Onderweg wat stops voor koffie, lunch en drinken, het is zo rond de 30 graden. Weinig verkeer, geregeld road trains met 3 aanhangers en 36 meter lang, verder af en toe een auto. Om 16 uur op de camping in Roma, waar we weer gelijk door de sandflies worden belaagd. Op het terrein staan hier Bottle Trees: lijken op de Baobab bomen in Afrika. We kunnen niet buiten zitten vanwege de sandflies. Harrie gaat nog naar het informatiecentrum (uitgebreide voorlichting), en naar een drogist voor een Bushman spray (sterk aanbevolen door de aardige campingeigenaar) tegen de sandflies: blijkt uitverkocht te zijn. Komt moe van het anderhalf uur lopen in 30 graden, en het wegslaan van de zandvliegjes, terug.

Zaterdag al om 6.45 uur weer buiten in de zon. Besluiten om nog een dag hier te blijven i.v.m. het mooie weer. De campingbaas Steve heeft voor ons op internet gekeken naar de wegafsluitingen van de wegen naar de Outback (het westen van Queensland) door overstromingen, en de weersvoorspellingen voor de komende dagen. Morgen wordt al weer regen verwacht, dus vandaag ruim 4 uur rijden is zonde van het mooie weer. Harrie gaat naar het dorp, weer op zoek naar de Bushman spray tegen de sandflies en haalt verse broodjes bij een bakker. Na de lunch gaan we met de camper naar het dorp om onze voorraad aan te vullen en bij McDonalds te proberen of internet er werkt. We hebben al de hele week geen internet meer gehad, hoewel campings aangeven het te hebben. Heel vaak krijgen we te horen: het werkt niet. Terug op de camping gelezen en rustig gezeten. Nog even een klein wandelingetje gemaakt en Harrie is o.a. nog op zoek gegaan naar de grootste Bottle Tree boom van de streek met bijna 9 meter omtrek. De Australische Bushman spray heeft inderdaad heel goed geholpen vandaag: geen steken van zandvliegen en muggen meer!

We genieten iedere dag nog volop van onze op afgelopen dinsdag afgehaalde nieuwe camper. Meer comfort, gezellige en royale zitruimte, meer privacy, doordat we boven in de alkoof slapen en daardoor niet meer elke avond en ochtend het lastige bed hoeven op te maken en af te breken, veel meer ventilatie, alle ramen met horren en zelfs 'n dakluikje, en niet te vergeten de goed werkende airco, geen schuifdeur meer maar 'n hordeur, wel veel gerammel achter onze ruggen, en de motor trekt heel goed en de automaat is prima.

Van Urunga via Hervey Bay terug naar Brisbane.

Australië: Van Urunga via Hervey Bay terug naar Brisbane.

Vandaag zondag 14-02-10, na wat internet gedaan te hebben en gemaild, tegen 10 uur vertrokken uit het aardige Urunga. Het is nu al 26 graden en als we een kwartier later stoppen om te tanken is het al 30 graden. Gelukkig werkt de airco in de cabine heel goed. We volgen een stuk de Pacific Highway, komen door wat aardige plaatsjes , wisselend landschap, af en toe weer wat bos. Verderop komen we zelfs in de suikerriet- en bananenplantages, we slaan af richting Lismore en willen daar een Koala opvangcentrum bezoeken, wat op zondag gesloten blijkt, en denken in Lismore te overnachten om er morgenochtend heen te kunnen. Helaas blijkt de camping een oude aftandse boel vol permanente bewoners te zijn, een zwembadje met vuil groen water en geen schaduwplaatsen, en het is inmiddels 36 graden en windstil. We besluiten om door te gaan richting Brisbane. De weg naar en van Lismore was met prachtige panorama's, en ook naar de Pacific Highway is weer een schitterende route met mooie vergezichten. Op de Highway besluiten we langs de kust een camping te zoeken en komen zo in Brunswick Heads terecht. De camping ligt aan het eind van het centrum en heeft veel huisjes, aan de rivier met aan de overkant weer mangrove woud, en alweer met veel prachtige vogels om ons heen. We zitten lekker bij de camper met flinke wind wat voor de nodige verkoeling zorgt. Na het eten maken we nog een rondje door het dorpje, over de camping en langs de rivier.

Vanochtend, maandag, bij het opstaan is het al snel 30 graden. Bij ons vertrek al 32 en in de loop van de dag tot 36 graden. We zien in 't dorp nog een etalage met 16 oud-Amsterdam ansichten. Na brood en fruit in de plaatselijke winkel naar de Pacific Highway om zo snel mogelijk in Brisbane te zijn. Brisbane is de derde stad van Australië en heeft 1,9 miljoen inwoners. Na New South Wales is Queensland nu de laatste staat (het noordoosten)waar we komen en het is zo groot als Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje samen, maar met slechts 4,3 miljoen inwoners. Ook is het hier een uur vroeger dan in NSW, dus 9 uur later dan NL. Na de lunch dwars door Brisbane, wat niet al te moeilijk was,naar Maui om de mogelijkheden voor een grotere en betere camper te bespreken. Wat in Sydney niet lukte, gaat nu na een paar telefoontjes wel. We betalen het verschil bij, bedanken de vriendelijke Pia die Nederlanders camperaars zulke avontuurlijke ontdekkingsreizigers vindt, en vervolgen onze weg naar de Australische kennissen van Hanny en Henk. Mevr. O'Reilley blijkt in een mooie groene buitenwijk te wonen. Haar man is vorig jaar augustus overleden. Zij is een hele drukke kwebbel, vriendelijk, en laat veel foto's zien. In de achtertuin naar een hele grote boom kijken en Harrie maakt nog een paar foto's van haar voor het huis. Dan naar de stadscamping van Brisbane, slechts 10 minuten bij haar verwijderd. Totaal geen schaduw, wel wat wind gelukkig, en heel veel vogels ook weer. Hier word ik ook weer slachtoffer van de muggen, maar het is te doen. Om 19 uur al donker want Queensland doet niet aan zomertijd. Het bliksemt de hele avond, maar zonder donder te horen, en er vallen stevige buien.

Dinsdagochtend om 6.30 uur zaten we na het ontbijt al buiten: 28 graden. Vóór 8 uur al 35 graden. Gelukkig hebben we nog schaduw op onze plaats en praten we met onze buurman, een Groninger al in 1953 als 10-jarige naar Australië geëmigreerd met zijn familie: ouders en 6 kinderen. Tegen 10 uur besluiten we te vertrekken, want we zien het niet zitten om met 37 graden door de stad te gaan lopen. We rijden richting de Glass Mountains en daar hebben we mooie vergezichten en af en toe een Amerikaans aandoend plaatsje. Heel wat bochten en afdalingen en soms een regenbui. Tijdens de lunch de eerste stevige bui, later weer zon. In Beerwah op zoek naar een camping, gerund door een Nederlander. De camping is een verwaarloosd en rommelig geheel waar we niet willen blijven, ook al staat hij ons te wenken bij de Nederlandse vlag. Iets verder begint het te hozen en we kunnen geen hand voor ogen meer zien. Gaan in een zijstraat de ergste regen en onweer afwachten tot het minder wordt en besluiten om te keren. Voorbij Beerwah wil Harrie te voet nog een camping bekijken maar door de hevige regen kan hij geen eens verder: de paden staan helemaal blank en hij komt als 'n verzopen kat weer terug. Naar een andere camping op een heuvel met de naam Ocean View maar door de regen is er alleen mist. Het is er ook een troosteloze bende, maar we besluiten er toch maar te overnachten. De regen blijft de hele avond en nacht met bakken uit de lucht komen.

Woensdagochtend om 6.30 uur weer op en om 8.15 uur vertrekken we. In het dorp wat inkopen o.a. brood, en op weg richting Hervey Bay. We wilden de Australia Zoo van Steve Irwin (de in 2006 overleden krokodillenvechter) bezoeken maar vanwege het slechte weer gaan we verder. We proberen kleinere wegen te rijden wat gedeeltelijk lukt. Wij willen graag langs de zee maar er zijn weinig routes direct langs de kust. Heel weinig van de zee gezien. Wel mooie weg naar de Bruce Highway, veel mooie huizen en tuinen en groene heuvels. Rond 15 uur op de camping in Hervey Bay, totaal tegenovergestelde van afgelopen nacht. Veel palmen , grasplaatsen, vogels, stevige wind en rustig. Vandaag was het de hele dag zwaarbewolkt maar droog en 27 graden.

Donderdag 's morgens buiten gezeten. Camping bijgeboekt 2 nachten want morgen willen we naar Fraser Island en dat kon ook direct bij de receptie van de camping geboekt worden. Harrie loopt naar een winkelcentrum zo'n 20 min van de camping om brood te halen en naar de slager. Hij ziet daar ook weer een Woolworth en kan daar weer in Het Hollandse Hoekje beschuit, hagelslag en gevulde koeken kopen. Drie kwartier later komt hij doodop terug want het is erg benauwd en 28 graden. Intussen weer de was gedaan en geprobeerd te drogen. De droger werkt echter niet zo goed. Tegen 13 uur begint het te regenen en dat blijft het de rest van de dag bijna onafgebroken doen. 's Middags in de TV-kamer gratis WiFi maar de verbinding valt steeds weg en is zoals zo vaak Zeer Laag. De leuke reacties op de site en foto's gelezen.

Vrijdagochtend om 6 uur op, 7.20 uur komt de bus ons halen om ons naar de haven te brengen voor de excursie naar het veel geroemde Fraser Eiland. We rijden een uur door Hervey Bay en er zijn in totaal maar 12 passagiers, terwijl de 4-wiel aangedreven bus voor 40 personen is. Met de ferry in een uur over en dan direct op mulle smalle zandwegen door dicht groen omringd. Na ruim een uur gaan we allen bijna een halfuur lopen door de bush over de zandsporen. Velen worden achtervolgd door de sandflies . Wij hadden ons al ingesmeerd gelukkig. Onderweg een koud buffet in een restaurant vlakbij het strand. Daarna gaan we voor 't eerst in ons leven met een bus over het strand rijden langs de waterrand en tot 80 km. per uur. Eerst bij een kreek waar we een stuk over een boardwalk lopen en men kan zwemmen of pootje baden. Verder langs een bijna vergaan scheepswrak uit 1940 en gekleurde rotsen naar ons verste punt. Daar blijkt de dynamo van de bus niet meer op te laden. Veel gebel en na 3 kwartier gaan we terug naar het punt waar we geluncht hebben. Weer 3 kwartier gewacht met thee/koffie met cake en daarna is er een andere bus en wordt de tocht vervolgd. Deze kleinere bus voor 12 personen stoot en hobbelt en schommelt nog veel meer dan de grote over de zandwegen met kuilen en hobbels. Nog langs een meer, waar wij het zilverwitte zand het apartste vonden. Dan naar een haventje, als we uitstappen worden we allen opnieuw belaagd door sandflies en biedt de kapitein van de ferry een spray aan, maar het leed is dan al geschied en iedereen krabt zich ongelukkig en slaat wild om zich heen. Daar komt een ferry speciaal voor ons, omdat we anderhalf uur vertraging hebben, om ons naar de andere kant te brengen. Om 19.45 uur zijn we eindelijk weer bij de camping. Het weer was vandaag over het algemeen goed, donkere luchten maar ook zon. De dag is voor ons te lang geweest met veel van hetzelfde helaas. Geen dieren gezien, slechts 2 grote arenden. De vriendelijke chauffeur/gids Pete gaf overvloedige informatie de hele dag. Hijzelf was nog het meest enthousiast over het eiland want hij vond alles 'fantastic' en 'very special'. Ons internationale gezelschap was echter wat minder uitgelaten over wat we gezien hebben vandaag. Er is voor het eerst een mooie sterrenhemel te zien.

Zaterdagochtend is het lekker weer als we opstaan, heerlijk van de ochtendzon genieten . Onze mail nog even controleren , vers water en toiletwater bijvullen en tegen 10 uur rijden we van de camping, het is dan al 30 graden. Iets verderop bij de Aldi wat boodschappen gedaan, o.a. 'n liter azijn tegen alle jeukbulten, en later in Maryborough nog brood, en daar geluncht. Vandaar de Bruce Highway naar Brisbane. Onderweg was het landschap wisselend mooi en soms saai. Af een toe wat regen en ten zuiden van Gympie begint de 4 baans autoweg met meer verkeer dan normaal voor ons(misschien het weekend?) In Brisbane blijkt de oude Gympie Road een heuvelenweg te zijn: heel mooi met prachtige huizen. Om 15.15 uur zijn we weer op de stadscamping in Brisbane, waar we dinsdagochtend vertrokken zijn. We mogen zelf een plaats zoeken met schaduw van de bomen, en bespreken voor 3 nachten. Want we willen de stad nog bezoeken en dinsdag de camper omruilen. Ook internet voor 3 dagen om o.a. de site weer te kunnen uploaden en de foto's erbij te kunnen zetten. Er zijn hier weer heel veel vogels , je hoeft er niet voor naar Avifauna. We genieten van de capriolen die ze in de bomen maken om bij de nectar te kunnen komen. Helaas is het om 18.45 uur al stikdonker en moeten we naar binnen om niet lek gestoken te worden. 's-Nachts compressen met azijn op de vele door de zandvliegjes veroorzaakte bultjes op mijn voeten, benen en armen gedaan om de jeuk wat te verlichten. Ondanks dat we ons op Fraser Island hadden ingesmeerd zijn we allebei volop gestoken, net als onze medereizigers.

Van Sydney naar Urunga.

Australie: van Sydney naar Urunga (bij Coffs Harbour).

Nadat we zaterdag 6-02-10 ons derde verslag en de foto's op deze site gezet hadden, zijn we dankzij onze TomTom dwars door Sydney centrum en andere wijken netjes geleid naar de camping die we op het oog hadden, zo'n 22 kilometer verder. We zagen het beroemde Opera House bijna niet door de vele regen. Ook reden we 4 rijen dik over de kolossale Harbour Bridge die in 1932, na 8 jaren, pas afgebouwd was, maar hij is dan ook 503 meter lang, 49 meter breed, 134 meter boven zeeniveau, ook nog 2 treinsporen naast de 8 rijbanen, en enorm hoog. Harrie is trouwens al in 1963 in Sydney geweest met de Willem Ruys en ruim duizend Hollandse emigranten.

Met grote moeite wisten we, ook weer door onze TomTom, de tolwegen in de stad te ontwijken. Tol betalen is op zich nog niet zo erg, maar het betalingssysteem is erg ingewikkeld voor buitenlanders die geen kastje in de auto hebben, want je moet dan binnen 24 uur 'n bepaald telefoonnummer bellen (er zijn geen tolkassa's) waarop 'n pratende computer allerlei gegevens opvraagt en de tol later van je creditcard wordt afgeschreven. Boven die tolwegen hangen overal camera's die telkens 'n foto maken van je kenteken en er worden hoge boetes gerekend voor wanbetalers. Waar minister Eurlings al zo lang mee bezig is om de kilometerheffing van de grond te krijgen, is hier in Sydney en Melbourne dus al jaren in gebruik.

De camping is aan de rand van 'n mooi bos gelegen met veel eucalyptusbomen. Heel veel diverse vogels (gifgroene parkietachtigen, ibissen, boskalkoenen, kaketoes, en veel ons onbekend gefladder), maar ook veel metalen vogels die hier boven ons hun opstijgroute hebben vanaf de drukke airport. Maar vanaf dat we aangekomen zijn, om 16 uur, heeft het bijna constant gegoten van de regen, ook in de nacht.

Zondag hebben we besloten om vanwege de vele regen met de camper naar de stad te gaan i.p.v. met de trein, want er rondlopen is nu geen optie. Eerst zijn we nog 'n paar uur weer bij Maui geweest om wat zaken te regelen. Daarna dachten we de camper bij 1 van de vele toeristische trekpleisters te kunnen parkeren, maar dat lukte niet: alleen parkeergarages waar onze camper te hoog voor is. Toch weer met moeite, na 'n paar rondjes door de stad gereden te hebben, tolvrij Sydney verlaten op weg naar de camping. Bij 'n stop onderweg kwam er 'n vriendelijke Taiwanees met ons praten, die ook nog vroeg of hij een foto van ons mocht maken: voor z'n vrouw....... Op de camping hebben we afwisselend binnen en buiten gezeten, afhankelijk van de buien die op ons afkwamen. Maar de temperatuur was toch nog zo'n 26 graden, dus niet koud. Ook nog 'n half uur de grote camping, met ruim 150 plaatsen en ook nog leuke huisjes, rondgelopen. 's Avonds ook voortdurend buien.

Maandag ochtend regent het nog steeds en besluiten we verder te gaan. Als we de stad uitrijden, hebben we een half uur een lange file van tegenliggers, ook op de Freeway nog. Daarna nemen we de niet-snelwegen, eerst weer vele eucalyptusbossen en af en toe een glimp van een meer. We zien er ook geen andere auto's. Onderweg wat verse groenten gekocht en wat broodjes. De lunch gebruiken we aan een groot meer met zandbanken waar veel pelikanen met enorme snavels op zitten en intussen is het zonnig en warm geworden. Na de lunch naar Bonnells Bay , waar een 83-jarige zus van Harrie's tante Nel en ome Nier woont. Hanny en Henk hebben ons haar adres gegeven. We komen bij haar voor de deur in een groot mooi park vol bungalows voor gepensioneerden. Helaas is ze niet thuis, Harrie had onderweg al geprobeerd haar te bellen maar kreeg geen gehoor. Bij de buurvrouw aangebeld en zij vertelde dat Neeltje Merkenhof afgelopen vrijdag voor een 14-daagse cruise langs Nieuw Zeeland was vertrokken! Een brief en 4 foto's achtergelaten voor haar bij de buurvrouw. Wij weten nog niet of we in de buurt komen als ze weer thuis is. Toen op zoek naar een camping, degene die we op het oog hadden was na lang zoeken niet te vinden. Uiteindelijk op een camping met mooie palmbomen in Teralba, waar wij weer de enige toeristen zijn en veel vaste bewoners. 's-Avonds spreken we bij het zwembad nog een pasgetrouwd stel: zij een Amerikaanse opgegroeid in Bosnie met een Nederlandse achternaam namelijk Van der Werf en hij een Australier, die 1,5 jaar terug voor zijn werk in Utrecht, Woerden en Hengelo was geweest. Terug in de camper slaan we weer heel wat muggen dood, hopelijk allemaal.

Dinsdagmorgen is het halfbewolkt, we hebben goed geslapen en gelukkig geen muggen meer gehad want we hebben ons ook ingesmeerd. We vervolgen onze weg richting Nelson Bay, waar we 1,5 uur later aankwamen. De camper op een parkeerplaats in de plaats gezet, 3 uur vrij parkeren. Door een paar winkelstraatjes naar de jachthaven, wat er erg gezellig uitzag, rondgekeken en bij een chinees de lunch gebruikt, wat ons goed smaakte. Daarna, het is inmiddels 29 graden,met de camper weer verder richting Tea Gardens via een grote omweg om de diepe zeearm. De verwijzing naar Dutchman's Bay zagen we wel, maar zijn er niet naar toe gegaan. Verder naar Myall Lakes National Park om een overnachtingsplek te vinden. We rijden een stuk het park in naar Myall River Camp, na eerst alle geboden en verboden te hebben gelezen. Uiteindelijk komen we bij een groot terrein aan een rivier, een bushcamping, waar 5 of 6 caravans staan. Wij kijken wat rond en Harrie loopt naar een paar mensen toe om te vragen over het kamperen . We schrikken van een paar Gould's goanna's, een soort varaan, die hier rondlopen. Als Harrie staat te praten blijkt er ook een vlakbij in de boom te zitten. De vriendelijke familie geeft ons veel informatie omdat we uit Holland komen, maar onze camper is niet geschikt om zonder stroom te staan, dus moeten we naar iets anders helaas. Rond 14.30 uur komen we op camping Hawks Nest, gelegen aan zee, aan en vinden een plek bij een grote boom om schaduw te hebben. Om 16 uur gaan we naar het strand, wat heel mooi is met maar heel weinig mensen. Een uur genoten van de mooie golven, de al jong surfende kinderen en het zicht, daarna weer richting camper. Op de camping komen we nog in gesprek met een sympathieke Hollander, die in Utrecht heeft gewoond, en die al 43 jaar in Australie woont en het erg naar zijn zin heeft. Na een uur weer verder naar onze camper, waar we nog net van de laatste zonnestralen kunnen genieten.

Vandaag, woensdag, al om 8 uur lekker in de zon en van de vogels om ons heen genoten. Het is een strakke blauwe lucht en er komen geregeld mensen langs, die allemaal even 'n vriendelijke opmerking maken, al verstaan we niet altijd alles wat ze zeggen. Het zijn in ieder geval, zoals meestal, bepaald geen saaie, stugge mensen die bot langs je heen lopen. Tegen 10 uur gaan we weer op weg verder langs de kust , de Pacific Highway en de Lakes Way naar Pacific Palms waar we aan een meer de lunch gebruiken en waar maar af en toe een auto langskomt. Wel komt er nog een fietskampeerder zijn lunch gebruiken en wat foto's maken. Die zien we hier lang niet zo vaak als in Nieuw Zeeland. We rijden verder naar Forster en zien daar een McDonalds, waar we gratis WiFi in de camper kunnen ontvangen, net als in veel Europese landen . Zo kunnen we alle leuke reacties op onze site en op de foto's snel kopiëren en in Word opslaan om ze later offline in de camper rustig te kunnen lezen. We genieten erg van alle berichten en complimenten en zijn blij dat zoveel mensen met genoegen de site lezen. Ook nog wat emails binnengehaald, zodat we in de camper ook weer de antwoorden kunnen voorbereiden om later snel met kopiëren en plakken te kunnen versturen. Tegen 14 uur zijn we in Hallidays Point op weer ‘n Big4 camping, slechts 4 medekampeermiddelen en vele huisjes. Een beetje desolate lege boel. Het is van de camping een korte doorsteek door de duinen naar het mooie zandstrand, waar woeste golven en slechts een enkele wandelaar is te zien. Daarna gaan we naar het zwembad, mooi gevormd en lekker water met toch aardig wat mensen nog. Harrie struikelt in het water direct voorover want op de bodem komen steeds klepjes omhoog voor de watercirculatie en dat hadden we zo nog nooit eerder meegemaakt. Een Australisch paar, wat hier ook kampeert, maakt even ‘n gezellig een praatje met ons en zijn verbaasd dat we al zo'n afstand (4.300 km) hebben afgelegd in 3 weken . Maar er zit dan ook een ex-beroepschauffeur achter het stuur die af en toe als 'n razende roeland de wegen over vliegt. ‘s-Avonds grote schrik in de camper: de laptop doet niets meer. Dat zou heel lastig zijn: verslagen weg, foto's en site kan niet meer, geen emails, enz. Na diverse pogingen heeft Harrie de accu verwijderd en weer herplaatst: een reset waardoor het gelukkig weer opstartte!

Donderdag ochtend om 9.15 uur na de koffie en thee in de vroege zon bij 24 graden vertrokken. Deze keer een stuk het binnenland in richting Armidale. Het blijkt de tot nog toe slechtste weg qua wegdek,bijna 200 km gaten en hobbels. Afschuwelijk wat een weg, maar de omgeving en uitzichten waren vandaag voor het eerst heel mooi met groene heuvels, weiden en bossen en af en toe een flinke helling. In Gloucester doen we weer wat nodige boodschappen en vervolgen onze route via de Thunderbolt Way , waar geen parkeerplaatsen zijn, maar toch opeens een mooie look-out. Na Walcha wordt de weg eindelijk beter en in het niemandsland plotseling een bord: 'Bergen op Zoom creek'! We weten niet waarom dat opeens daar is. Het laatste deel is via de New England Highway naar Armidale waar we om 15 uur op de camping arriveren, 30 graden, witte wolken, een mooi parkachtig terrein met verschillende medekampeerders. Aardige Australiërs vlakbij ons geven ons informatie over de vervolgroute en campings.

Vrijdagmorgen strakke blauwe lucht en volop zon, heerlijk. Een paar noodzakelijke mails verstuurd, zij het met problemen, want de verbinding valt steeds weg. Om 9.45 uur vertrekken we van de camping om de Waterfall Way te gaan rijden richting kust. De eerste waterval is 2 km het binnenland in, er zijn nog meer mensen bij het uitzichtpunt, maar wij zijn er niet van onder de indruk (misschien verwend). We rijden naar de volgende, die ons wat meer aanstaat en gebruiken daar de lunch binnen, want er zijn weer volop agressieve vliegen. De route is met mooie panorama's en het wegdek een stuk beter dan gisteren. De laatste waterval vinden wij veruit de mooiste van de drie, hoewel het niets voorstelt vergeleken bij de Plivice meren in Kroatie of de hele grote bij Foz de Iguazu in Brazilie. Na Dorrigo komt er een hele sterke afdaling met flinke haarspeldbochten, kilometerslang, en men zet hier nergens een hellingpercentage bij. Om 14.00 uur in Urunga, 19 km onder Coffs Harbour, halverwege Sydney en Brisbane, naar de camping met palmen direct aan de kust en je loopt zo het dorpje in. Mooi zicht op de baai en de golven vanaf onze fijne grote grasplek. Het is 30 graden maar de straffe wind houdt het nog aangenaam. Geen vliegen en muggen! Veel vogels hier op de camping: witte ibissen met hun lange kromme snavels lopen parmantig over het terrein te stappen, rosella papegaaien, onbekend gevogelte, en ook leuke konijntjes. Na het eten gaan we de 622m lange boardwalk over : mangroven, vissers, en kangaroes vrij dichtbij. Geen dolfijnen gezien. 's Avonds foto's in de computer gezet en voorbereid voor de site.

Vandaag, zaterdag, besloten een dagje op deze camping te blijven en te genieten van alles om ons heen, en het prachtige weer: weinig wind en 27 graden. 's Morgens worden we al door een Australiër, die met de camper rondtrekt, uitgenodigd voor 'Happy Hour' om 17 uur. We doen nog wat inkopen bij de Spar en houden verder een rustig dagje met 's middags even een wandelingetje het dorp in, waar we bij de Lawn Bowl wedstrijden door mannen in witte pakken en hoedjes (als kaasdragers in Alkmaar) komen en uitleg krijgen over de spelregels. Het lijkt in onze ogen op Jeu de Boules maar dan met grotere niet geheel ronde ballen. Daarna terug naar de camping en rond 17 uur naar de 2 campers die wat verderop achter ons staan, en maken er kennis met 2 gezellige stellen: Jan en Lindsay, zij hebben een huis, en Jill en Mike, die wonen permanent in de camper, die een uitschuifzijwand heeft waar de zithoek in is. Verder ongeveer onze maat en indeling van onze eigen camper. We kletsen ruim een uur gezellig over van alles en nog wat. Daarna in onze camper gegeten en nog wat buiten gezeten en nu willen we de site verzorgen.

Van Mildura via Canberra naar Sydney.

Australie: van Mildura naar Sydney.

Na zaterdagmorgen 30-01-10 het 2^e verslag en de foto's op deze site te hebben gezet, vertrokken uit Mildura. Eerst de nodige boodschappen aangevuld en daarna weer op weg. Het eerste stuk biedt meer wijngaarden en fruitbomen, maar langzaam maar zeker komt er weer een eentonig landschap te voorschijn. Heel weinig verkeer weer langs de weg, af en toe een vrachtknots. Om 14.30 uur zijn we op de camping van Swan Hill, een mooie parkachtige met hele mooie huisjes. Wij zijn de enige kampeerders. Als we buiten gaan zitten, word ik meteen door vele muggen gestoken terwijl het pas 15.00 uur is. Van 16-18 uur naar het zwembad en daar gelukkig geen last van muggen. Harrie ruim een uur gezwommen en ik erin gezeten. Een heerlijke verkoeling. Er vliegen veel roodgroene papegaaien rond op het terrein. Om 19.30 uur is het nog 41 graden. Na het zwemmen kom ik niet meer buiten vanwege de vele muggen. Harrie houdt het nog een tijdje vol totdat ook hij vele malen gestoken wordt. Dat belooft wat voor de nacht!

Hoera het is ochtend en vannacht geen mug gezien of gehoord: we hadden kennelijk 'n waar slagveld aangericht in de camper met onze meppers. Om 9 uur is het gratis pancakes eten op de camping met alle andere bewoners (15) op de camping. Er zijn er velen gebakken door de terreinknechten en er blijven er ook veel over. Het is gezellig, ondanks de vele nu al weer actieve muggen, want je hebt gelijk met anderen contact. We zaten aan de picknicktafel heel toevallig met ‘n 40 jaar geleden Hollandse emigrant, zijn Hollandse kennis en 'n Australische die in Holland was geweest! Daarna pakken we snel onze spullen en vertrekken, in Australie moet je namelijk altijd voor 10 uur weg zijn. Weer stille saaie wegen en weinig van de Murray-rivier te zien. Nu wel af en toe een stroompje en een meer. Onderweg in een plaats nog brood, beschuit, appelstroop, chocoladehagel, vliegenmeppers en Deet gekocht, en in een volgende plaats op een aardige picknickplaats aan het water onze lunch gebruikt. Daarna nog wat verder en in Echuca naar de camping die bij het centrum ligt aan de rivier, waar nog antieke raderboten varen. Tegen 16 uur naar het zwembad, het is dan nog 39 graden. Er zijn daar aardig wat mensen en ze hebben lekkere ligstoelen. Om 17.30 uur weer naar de camper, het begint bijna meteen heel raar te waaien. Mensen halen snel alles binnen, ook de luifels. Het is een grote stuifbende. Later ook onweer met harde klappen, wat de vogels heel hard laat kwetteren, en wat regen. Op deze camping hoge gumbomen en honderden witte kaketoes, die hard krijsen, en eenden met kleintjes. In de camper hebben we op deze camping 3 uur gratis Wifi, dus wat emails beantwoord en de vele reacties op deze site en de foto's gelezen.

De volgende ochtend schijnt de zon al meteen, nog even de emails gecheckt en de nieuwe reacties gelezen. Daarna tegen 10.30 uur richting werf, waar we net de oude raderboot kunnen zien uitvaren. Verder langs wat oude gebouwen en dan onder de arcades van de hoofdstraat naar een bekende bakkerszaak om de lunch te gebruiken. We zijn daar een klein uur en lopen dan weer rustig terug naar de camping. Achter de camper zitten we heerlijk onder de bomen in de schaduw totdat Harrie door een papegaai op z'n hoofd en broek wordt gepoept. Dan zoeken we de was bij elkaar en gaan wassen draaien en drogen terwijl we bij het zwembad gaan liggen. Tegen 18 uur, het is nog 36 graden, gaan we terug naar de camper waar we lekker buiten kunnen eten. Een heerlijke rustdag gehad en geen kilometer gereden vandaag.

We besluiten nog een dag op de camping te blijven. Na de koffie loopt Harrie naar de bakker om broodjes te halen. Na 't eten gaan we een wandeling langs de rivier maken, maar door mijn voetproblemen en de warmte valt het mij te zwaar. We gaan een poosje zitten tot Harrie door een vogel met 'n gele snavel in z'n arm wordt gepikt; hij had dan ook 'n geel poloshirt aan.....Eerst willen we nog wat verder maar besluiten toch om terug te gaan en weer een ligbed bij het zwembad te zoeken. Het is 36 graden. Bij het zwembad heerlijk, en af en toe verkoeling in het water. 's Avonds nog een tijd lekker buiten gezeten.

Woensdagochtend vertrekken we uit Echuca en kopen onderweg nog even wat broodjes voor de lunch. We hebben nu een iets afwisselender weg. Na Albury komen we op de Hume Highway , die mooi door de heuvels loopt en veel vergezichten geeft. Er komen meer wolken en af en toe een klein buitje. Al met al een heel gevarieerde route. Om 16.45 uur op een camping in Gundagai, een mooie grasmat, weer 'n hele vriendelijke ontvangst en de aardige Italiaanse eigenaar heeft een heel verhaal over z'n rondreis van 8 weken door Europa vorig jaar vanaf Amsterdam, waarbij hij meer steden heeft aangedaan dan menige Nederlander. We krijgen van hem 'n kaart die 10% korting geeft op campings in 1 maand. Het zwembad ligt net buiten de camping, maar de temperatuur is niet meer om te gaan zwemmen. 's Avonds hebben we onverwachts gratis Wifi.

Donderdagochtend 26 graden, de echte hitte is nu uit de lucht. Koffie en thee lekker buiten met wisselende bewolking. Tegen 10 uur vertrekken we richting hoofdstad Canberra, verder over de Hume Highway, en bij Yass richting Canberra. Daar worden we welkom geheten met stevige regenbuien, wat ons doet besluiten de stad vanuit de camper te bekijken. We zien veel groen en parken en rode bakstenen huizen, wat we in Australie nog nergens hebben gezien. Ook 'n Vincent van Gogh expositie. Terug van Canberra richting Yass en daar de Hume Highway weer op richting Goulburn. Daar zijn we om 15.30 uur op de camping, waar we nog lekker in de zon kunnen zitten en daarna een wandelingetje maken en de miniatuur spoorbaan en de musicerende krekels bekijken. Ook lang met de receptioniste gepraat (Jacobsen; Hollandse voorouders). 's-Avonds fris. Er komen nieuwe kampeerders naast ons en daar blijkt van 1 staander van de luifel de helft te missen. Je ziet ze balen want ze zitten nu onder 'n hele scheve luifel.

Vandaag vrijdag i.v.m. de zware bewolking al om 8.15 uur vertrokken. Al na 'n half uur stevige regenbuien. Het werd de tot nu toe mooiste en meest afwisselende route: van Goulburn tot Blayney met stille wegen, heuvels, vergezichten, haarspeldbochten, gravelstukken en ravijnen. In de stad Orange, genoemd naar onze Willem van Oranje, o.a. naar de prachtige VVV geweest en de Botanische Tuin, waar ik maar even rondgelopen heb want het regende pijpenstelen. Mooie bomen en bonsai onder anderen. Daarna rondgereden door de prachtige villawijken: allemaal vrijstaande bungalows met lage schuine daken op mooie percelen met vaak fraaie tuinen. Jammer dat het er zo regende, en het is hier 20 graden. Om 16 uur in Bathurst 'n gravelplek op 'n nogal zielloze camping zonder andere medetoeristen, die we trouwens onderweg tot onze verbazing slechts zelden zien! Nog lekker tot 18 uur buiten gezeten en daarna barstte het onweer los en vluchtten we naar binnen.

Zaterdagochtend met regen om 8.30 uur vertrokken richting Sydney door de mistige en natte Blue Mountains met maar heel weinig zicht en slechts 19 graden. Onderweg ook nog in 'n lange file. Via tolvrije wegen dwars door het overdrukke Sydney naar het camperverhuurdepot van Maui. Hier werden we goed geholpen en werden 3 noodzakelijke reparaties verricht (gaspit kapot, bovenkastsluiting defect, waterspoeling van het toilet werkte niet meer) door 'n stevige vrouwelijke monteur. Ook nog verdere adviezen en uitleg gekregen over onderdelen die we niet zo goed vonden gaan. En intussen doe ik in hun kantoor 'n poging om deze site bij te werken en de foto's weer bij te plaatsen. Het regent hier nog steeds pijpenstelen, het is 23 graden, en zo maken we van de nood 'n deugd. Hierna moeten we weer dwars door Sydney op zoek naar een camping.

Port Campbell via Hawker naar Mildura.

Tweede Verslag Australie dd. 30-01-10 om 8.30 uur.

Allereerst willen wij iedereen die 'n reactie op de site heeft gezet heel hartelijk bedanken voor alle spontane woorden. We vonden het erg leuk om ze te lezen! We proberen nu ook wat foto's in de site te plaatsen. Hopelijk lukt dat. Klik of dubbelklik op 'n foto om te vergroten.

Zondag 24-01-10 na een koude nacht, en daardoor beiden slecht geslapen, om 9 uur op stap voor het vervolg van de Great Ocean route. Bij het kantoor van de camping stond een lange rij medekampeerders met een bordje te wachten op gratis Bacon and Eggs. Iedereen op de camping kon op zondag dat halen voor ontbijt. Wij hebben langs de kust eerst nog wat gele kalksteen rotsen bekeken. Verder door het droge, dorre land met grote kuddes pikzwarte koeien op gele velden. Onderweg boodschappen en daarna van de kust af door veel eucalyptusbossen. Uren en uren,wat we wel zat worden. Op grote borden staat dat we alle groente, fruit en voedsel op straffe van hoge boetes in moeten leveren bij de grens tussen de staten Victoria en South Australia, die we nu gaan passeren. Maar dat hebben we mooi niet gedaan: zonde van al onze lekkere inkopen vlak daarvoor. We komen in Mount Gambier en gaan op zoek naar de camping. Het stadje is een leuk, vriendelijk ogende plaats met mooie oude huizen en parken. Dan zijn we bij het Blauwe Meer , wat ècht heel blauw is. De camping is daar vlakbij en deze oogt ook geweldig met mooie bloemperken en veel groen. Na het eten maken we nog een rondje over de camping en Harrie naar de 3 meertjes.

De volgende dag maandag na een redelijke nacht, niet zo koud als de nacht ervoor, om 8 uur vertrokken richting Adelaide. Volgens TomTom zo'n 450 km verderop en dat klopte. De Princess Highway is stil en eentonig met geel gras en wat groene bomen. Weer veel zwarte koeien en ook grijze schapen. Verder weinig te zien, alleen af en toe een doodgereden kangaroo. Onze grootste vijand hier zijn de agressieve aanvallende vliegen (al meer meegemaakt hier), die we buiten van ons af moeten slaan om dan snel de camper in te duiken. Lange afdaling naar Adelaide. Daar naar 'n filiaal van onze camperverhuurder Maui met vragen aan 'n aardige Hongaarse over de camper, het niet meer openende kluisje, de werking van diverse apparaten, en gelukkig een langere electriciteitskabel erbij gekregen. Dan naar de camping aan zee met prachtige plaatsen en heel veel gezinnen. Het is intussen 34 graden. Wij kunnen lekker in de schaduw achter de camper onder de bomen zitten. Als wij net zitten gaat er een Duitser met z'n huurcamper rijden, maar heeft zijn luifel niet opgerold! Gevolg: de luifel aan flarden door de lantaarnpaal....

Harrie kookt in de mooie campingkeuken omdat het in de camper te heet is. Na het eten over de camping gelopen en naar het mooie zandstrand. Geen fraaie zonsondergang.

Vandaag dinsdag is het Australiedag: veel mensen zijn er vrij. Wij genieten eerst van de heerlijke ochtendzon en gaan daarna met de camper naar 't centrum van Adelaide. Dit blijkt heel uitgebreid met vele parken. Ook mooie oude gebouwen, beelden en monumenten. We rijden door de stad en bekijken hem op deze manier. Het is te vermoeiend voor mij om te gaan lopen in de hitte en met mijn voetenprobleem. Er is door de feestdag heel weinig verkeer en kunnen rustig rondrijden en -kijken. We kopen nog wat eten en gaan terug naar de camping, waar we een betere plaats hebben nu. Het is vandaag 36 graden, maar we hebben een plek met schaduw en er is een windje. Harrie gaat in het zwembad en even in de te koude zee. Weer in de campingkeuken gekookt.

Woensdag gaan we verder richting Flinders Rangers National Park, we rijden een rondweg naar het noorden om Adelaide heen. Daarna een lange 4 baans zeer stille en saaie weg, waar zelfs geen plaatsjes aan liggen. We komen langs 4 of 5 benzinestations en onderweg ook weinig te zien, geen vee of mooie begroeing, wel veel Road Trains, die enorme lange indrukwekkende trucks.

Als we stoppen komen er meestal weer vliegen in de aanval op ons af. In Port Augusta denken we te overnachten. De camping blijkt een grote, lege, stoffige zandvlakte en de temperatuur is 39 graden. We besluiten nog zo'n 100 km verder te rijden: weer een saaie eentonige weg. Tegen 17 uur zijn we op een camping in Hawker (300 inwoners), ook 39 graden. Onderweg hadden we zelfs 42 graden, 't heetste tot nu toe! 's Avonds om 21 uur nog 36 graden, wel wat wind gelukkig, maar 'n ware vliegenplaag, vreselijk! De campingbaas heeft een tijd met Harrie gepraat: was o.a. in Nederland, en door Europa gereisd. Hij is een bewonderaar van Geert Wilders! Zijn vrouw geeft uitleg over de route die we morgen kunnen rijden. 's Nachts flink onweer en regen.

De volgende ochtend vertrekken we bijtijds naar het Park. Onderweg zien we de eerste (levende) kangaroes. Het zijn er tientallen, groot en klein, maar heel moeilijk op de foto te krijgen. Bij een fraai bezoekerscentrum gevraagd of we nog een andere route kunnen rijden, we mogen met een huurcamper namelijk niet op de onverharde wegen. We gaan nog 60 km noordelijker. Onderweg, we reden zo'n 80 km.per uur, botsten we tegen een kangaroe die niet op 'n zebrapad overstak. Een doffe klap tegen onze camper. We konden hem helaas niet meer ontwijken. De aangereden kangaroe maakt een koprol, maar hipte toch nog naar de kant. Wij bleven met 'n flinke deuk in de bumper zitten. Het noordelijkste plaatsje waar we heen konden (Blinman, met slechts 30 inwoners) blijkt ook een verlaten oord. Op een picknickplaats gebruiken we de lunch en keren weer terug. Onderweg ook emoes gezien. We rijden door naar Peterborough, dat blijkt een behoorlijke plaats te zijn. De camping ligt erg mooi aan de rand met prachtig uitzicht. Er zitten zwermen vogels, o.a. een soort papegaaien die geregeld met veel geluid overvliegen. Eten gekookt en gegeten in de mooie campingkeuken, maar daar kwamen weer vliegen op ons af. Nog een tijd heerlijk buiten gezeten en genoten van het mooie uitzicht en de vogels om ons heen. Het is hier prima!

In de nacht worden we geregeld wakker door zoemende muggen om onze hoofden en na er verschillenden te hebben doodgeslagen is het toch gelukt om uren later in slaap te vallen. ‘s Nachts begint er een koude wind te waaien,wat ons doet besluiten de volgende morgen weer verder te gaan richting Canberra, de hoofdstad van Australie. We vinden het jammer van deze camping te vertrekken, hadden er graag een dag rust genomen. Ook deze dag biedt weer weinig mooie natuur en eentonigheid is troef. Geel gras, groene bomen,vlakke landerijen, en hele stille lange wegen en weinig bebouwing. In Europa en Nieuw Zeeland hadden we over hetzelfde aantal kilometers al veel meer verschillende landschappen en steden gezien. We hopen dat de verdere reis meer afwisseling zal brengen. Onderweg in een plaatsje in de camper geluncht en daar was toevallig ook vrij internet en even de veelal leuke reactie op de site gelezen. Wij willen iedereen hartelijk danken voor hun reactie en hopen dat de verslagen blijven boeien. We rijden verder naar 't mooie groene parkachtige stadje Mildura en komen er vrijdag 29 januari aan op een camping langs de Murray rivier, een van de langste bevaarbare rivieren ter wereld (2.700 km.), en wij zullen hem honderden kilometers gaan volgen. De camping heeft hoge gumbomen, die ons schaduw geven en er is wind, want het is weer 34 graden. Lekker gezeten en van de vogels, waaronder pelikanen, om ons heen genoten.

Ook elke dag blij dat we dit nog kunnen doen na alle slechte berichten een half jaar geleden en de beperkingen door mijn vingertoppen en voetzolen.